त॑ सिंहमिव संक्रुद्धं दृष्टवा गन्धर्वमागतम् | वित्रेसु: सर्वश: सूता विषादभयकम्पिता:,सिंहके समान क्रोधमें भरे हुए गन्धर्वरूपी भीमको अपनी ओर आते देखकर सभी सूतपुत्र डर गये और विषाद एवं भयसे काँपते हुए कहने लगे---
taṁ siṁham iva saṅkruddhaṁ dṛṣṭvā gandharvam āgatam | vitrēsuḥ sarvaśaḥ sūtā viṣāda-bhaya-kampitāḥ ||
ເມື່ອເຫັນກັນດະວະນັ້ນ—ພີມະ—ເຂົ້າມາຫາພວກເຂົາ ດັ່ງສິງໂຕທີ່ໂກດກຽວ ລູກຫຼານຂອງພວກສູຕະທັງໝົດກໍຕົກໃຈຕື່ນຕະໜົກ. ສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມເສົ້າໝອງແລະຄວາມຢ້ານກົວ ພວກເຂົາຈຶ່ງເລີ່ມເວົ້າ.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how fear and despair can rapidly dissolve resolve when one confronts a seemingly superior force; it implicitly contrasts mere proximity to power (being attendants/charioteers) with true inner steadiness and courage.
A fierce Gandharva approaches like an angry lion, and the sūtas (charioteers/sūta-sons) panic, trembling with fear and dejection as they begin to speak in alarm.