Mahabharata — Virata Parva, Shloka 88
Virāṭa-parva Adhyāya 22 — Draupadī’s Abduction Attempt and Bhīma’s Suppression of the Kīcakas
तत् कृत्वा दुष्करं कर्म कृष्णाया: प्रियमुत्तमम् । तथा स कीचकं हत्वा गत्वा रोषस्य वै शमम्
tad kṛtvā duṣkaraṃ karma kṛṣṇāyāḥ priyam uttamam | tathā sa kīcakaṃ hatvā gatvā roṣasya vai śamam ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ກະທຳກິດອັນດີເລີດນັ້ນ—ທັງຍາກຢິ່ງທີ່ຈະເຮັດ ແລະ ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ ກຣິສນາ (ດຣາວປະດີ)—ແລະ ສັງຫານ ກີຈະກະ ແລ້ວ, ພີມະເສນະ ກໍໄດ້ສະງົບຄວາມໂກດຂອງຕົນ. ຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກໄດ້ປຶກສາກັບ ດຣາວປະດີ, ພີມະເສນະ ກໍກັບໄປຍັງເຮືອນຄົວຫຼວງອີກຄັ້ງ. ດຣາວປະດີ ຜູ້ເປັນເລີດໃນຫມູ່ນາງສາວ ຍິນດີຢ່າງຫຼາຍທີ່ ກີຈະກະ ຖືກເຮັດໃຫ້ຕາຍ; ຄວາມທຸກໃຈທັງປວງຂອງນາງກໍຫາຍໄປ. ແລ້ວນາງໄດ້ເຂົ້າໄປຫາຍາມຮັກສາຫໍປະຊຸມ ແລະ ເວົ້າວ່າ—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage frames the slaying of Kīcaka as a difficult yet excellent act done to protect Draupadī and restore moral order: righteous force may be employed against predatory wrongdoing, but the agent should also return to self-control—anger is to be pacified after justice is secured.
After killing Kīcaka, Bhīma’s wrath subsides; he consults Draupadī and returns to his role in the kitchen to maintain the Pāṇḍavas’ disguise. Draupadī, relieved and joyful, goes to the assembly-hall guards to speak, setting up the next development in the court’s response.