Shloka 50
Virāṭa-parva Adhyāya 21 — Kīcaka’s clandestine approach and Bhīma’s covert intervention (नर्तनागारे कीचकवध-प्रसङ्गः)
आश्वासयित्वा बहुशो भृशमार्ता सुमध्यमाम् । हेतुतत्त्वार्थसंयुक्तैर्वचोभिट्रूीपदात्मजाम्,वह बहुत आर्त हो रही थी, अतः उन्होंने सुन्दर कटिभागवाली ट्रुपदकुमारीको युक्तियुक्त तात्विक वचनोंसे अनेक बार आश्वासन देकर अपने हाथसे उसके आँसूभरे मुँहको पोंछा और क्रोधसे जबड़े चाटते हुए मन-ही-मन कीचकका स्मरण किया। तदनन्तर भीमने दुःखपीड़ित द्रौपदीसे इस प्रकार कहा
āśvāsayitvā bahuśo bhṛśam ārtāṃ sumadhyamām | hetutattvārthasaṃyuktair vacobhis trūpada-ātmajām ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນທິດາຂອງດຣຸປະດະ ຜູ້ມີແອວອ່ອນບາງ ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າກົດທັບຢ່າງໜັກ ລາວຈຶ່ງປອບໂຍນນາງຊ້ຳໆ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງເຫດຜົນ ແລະຫຼັກທຳອັນແທ້—ເພື່ອຟື້ນຄືນຄວາມກ້າ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງນາງໃນຍາມທຸກທ້ອນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In moments of intense suffering, one should respond with compassionate reassurance grounded in reason and truth (hetu–tattva–artha), helping the afflicted regain steadiness rather than inflaming despair.
The narrator describes Draupadī in deep distress, and her companion (contextually, Bhīma in this episode) repeatedly consoles her with principled, rational words, preparing the scene for the next speech and ensuing action.