Shloka 12
Bhīma–Draupadī Saṃvāda on Restraint, Protection, and the Kīcaka Threat
Virāṭa-parva, Adhyāya 20
कुरून् परिभवेत् सर्वान् पज्चालानपि भारत । पाण्डवेयांश्व॒ सम्प्राप्तो मम क्लेशो हारिंदम,भारत! शत्रुदमन! मुझपर पड़ा हुआ यह क्लेश समस्त कौरवों, पाञज्चालों और पाण्डवोंके लिये अपमानकी बात है
kurūn paribhavet sarvān pāñcālān api bhārata | pāṇḍaveyāṁś ca samprāpto mama kleśo harindama ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພາຣະຕະ! ຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ຕົກມາເຖິງຂ້ານີ້ ເປັນຄວາມອັບອາຍສໍາລັບຊາວກຸຣຸທັງປວງ, ສໍາລັບຊາວປາຍຈາລາດ້ວຍ, ແລະສໍາລັບລູກຫຼານຂອງປານດຸດ້ວຍ. ເມື່ອຄວາມທຸກຂອງຄົນຜູ້ດຽວກາຍເປັນມົນທິນໃສ່ວົງຕະກູນທັງຫມົດ ນັ້ນແມ່ນໝາຍເຖິງການຂາດການປົກປ້ອງແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບ—ເປັນຄວາມຜິດທາງທໍາທີ່ເຮັດໃຫ້ອັບອາຍຕໍ່ຍາດພີ່ນ້ອງແລະພັນມິດທັງປວງ.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Personal suffering, when left unaddressed by those responsible, becomes collective dishonor. The verse frames distress (kleśa) not merely as private pain but as an ethical and political failure that stains allied houses—highlighting dharma as protection, accountability, and preservation of honor.
Vaiśampāyana reports a statement emphasizing that a certain misfortune afflicting the speaker is shameful for the major allied lineages—Kurus, Pāñcālas, and Pāṇḍavas—because it implies that those who should prevent such humiliation have not upheld their duty.