Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
प्रताप्य पृथिवीं सर्वा रश्मिमानिव तेजसा । सो<थयं राज्ञो विराटस्य सभास्तारो युधिष्ठिर:,सूर्यकी भाँति अपने तेजसे सम्पूर्ण भूमण्डलको प्रकाशित कर अब ये धर्मराज युधिष्छिर राजा विराटकी सभाके एक साधारण सदस्य बने हुए हैं
pratāpya pṛthivīṁ sarvāṁ raśmimān iva tejasā | so ’thāyaṁ rājño virāṭasya sabhāstaro yudhiṣṭhiraḥ ||
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ເຄີຍສ່ອງແສງຄອບຄຸມທົ່ວແຜ່ນດິນດ້ວຍພຣະຣັດສະໝີ ດັ່ງດວງອາທິດມີລຳແສງອັນສະຫວ່າງໄສ; ບັດນີ້ ຢຸທິສຖິຣະ—ກະສັດແຫ່ງທຳມະ—ກັບເປັນແຕ່ສະມາຊິກທົ່ວໄປໃນສະພາຂອງກະສັດວິຣາດ»។
वैशम्पायन उवाच
Greatness grounded in dharma does not depend on public rank. Even a world-illuminating king can accept a lowly court role when duty and circumstance require, showing self-mastery, humility, and commitment to righteous conduct.
During the Pāṇḍavas’ incognito year in Virāṭa’s kingdom, Yudhiṣṭhira—renowned like the sun for his royal radiance—lives concealed and serves in Virāṭa’s assembly as an ordinary court member, masking his true identity.