Shloka 31
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
भोगोपचारान् विविधान् सौभाग्यं चाप्यनुत्तमम् । पान पिब महाभागे भोगैश्चानुत्तमै: शुभै:
bhogopacārān vividhān saubhāgyaṃ cāpy anuttamam | pānaṃ piba mahābhāge bhogaiś cānuttamaiḥ śubhaiḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງເສບສຸກດ້ວຍເຄື່ອງສຳລັບຄວາມສະດວກສະບາຍຫຼາຍຢ່າງ ແລະໂຊກດີອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ທີ່ມາຮອດເຈົ້າ. ໂອ ນາງຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ! ຈົ່ງດື່ມນ້ຳດື່ມອັນຄັດສັນ ແລະເສບສຸກອັນດີງາມ ແລະເປັນມົງຄຸນເຫຼົ່ານີ້. ຄວາມງາມອັນສູງສຸດຂອງເຈົ້າກຳລັງຖືກໃຫ້ເສຍໄປໃນສະພາບການປັດຈຸບັນ; ເຫມືອນພວງມາລາອັນດີ ແລະເປັນມົງຄຸນ ທີ່ບໍ່ໄດ້ສວມຢູ່ຄໍຂອງໃຜ ແລະຈຶ່ງບໍ່ສະຫວ່າງ—ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ເຈົ້າແມ່ນມົງຄຸນ ແລະສະຫວ່າງໄສ ແຕ່ບໍ່ປາກົດສົມບູນ ເມື່ອບໍ່ໄດ້ເປັນ ‘ພວງມາລາ’ ຂອງຜູ້ໃດ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between sensual indulgence and restraint: it depicts a persuasive invitation to pleasure that treats beauty and fortune as things to be ‘used,’ thereby implicitly raising questions about objectification, self-control, and dharma in a courtly setting.
Vaiśampāyana narrates a scene in which a woman is being urged to enjoy luxurious comforts and fine drinks; the speaker flatters her beauty and uses the metaphor of an unworn garland to suggest her attractiveness is ‘wasted’ unless she becomes someone’s adornment.