Mahabharata — Virata Parva, Shloka 2
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
याज्ञसेनी सुदेष्णां तु शुश्रूषन्ती विशाम्पते । आवसत् परिचारार्हा सुदु:खं जनमेजय
yājñasenī sudeṣṇāṃ tu śuśrūṣantī viśāmpate | āvasat paricārārhā suduḥkhaṃ janamejaya ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຈະນະເມຊະຍະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງປະຊາຊົນ, ດຣໍປະດີ ທິດາຂອງ ຢັຊຍະເສນະ (ຢາຊຍະເສນີ) ແມ່ນຜູ້ຄວນໄດ້ຮັບການຮັບໃຊ້ດັ່ງນາງຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແຕ່ກັບຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງຫນັກ ໃນຂະນະທີ່ນາງຮັບໃຊ້ພຣະນາງ ສຸເທດສະນາ ໃນລາຊະສຳນັກມັດສະຍະ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຊີວິດການປິດບັງຂອງປານດະວະໃນເມືອງວິຣາຕະ ທີ່ແມ່ນແຕ່ຜູ້ກຳເນີດສູງກໍຕ້ອງຮັບບົດບາດຕ່ຳຕ້ອຍ ດ້ວຍເຫດແຫ່ງທຳມະ ແລະຄວາມຈຳເປັນ ໂດຍບໍ່ເຜີຍຕົນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic endurance: even those of royal stature may accept menial-seeming service when duty and circumstance require it. True nobility is shown through self-restraint, patience, and steadfastness in adversity, not merely through external status.
During the Pandavas’ period of concealment in the Matsya realm, Draupadī lives in the palace as an attendant to Queen Sudeṣṇā. Though naturally fit to be served, she remains there with great hardship, maintaining the disguise and protecting the larger mission of completing the incognito year.