Shloka 93
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
उद्यन्तं च ततो गच्छेत् पर्वतं गीतनादितम् | सावितन्र्यास्तु पद तत्र दृश्यते भरतर्षभ,भरतकुलभूषण! तदनन्तर संगीतकी ध्वनिसे गूँजते हुए उदयगिरिपर जाय। वहाँ सावित्रीका चरणचिह्न आज भी दिखायी देता है
udyantaṃ ca tato gacchet parvataṃ gītanāditam | sāvitr̥yās tu padaṃ tatra dṛśyate bharatarṣabha bharatakula-bhūṣaṇa |
ຈາກນັ້ນ ຄວນໄປຫາພູເຂົາທີ່ກ້ອງກັບດ້ວຍສຽງເພງແລະດົນຕີ. ໂອ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ກ້າໃນຫມູ່ພຣະພາຣະຕະ, ເປັນເກຍດແກ່ວົງສາພາຣະຕະ! ທີ່ນັ້ນ ຮອຍຕີນຂອງ ສາວິຕຣີ (Sāvitrī) ຍັງປາກົດໃຫ້ເຫັນຈົນທຸກມື້ນີ້—ເປັນໝາຍອັນຍືນຍົງວ່າ ຄວາມຕັ້ງໃຈອັນມີທຳ ແລະຄວາມສັດຊື່ໃນພຣະສັດທາ ຍ່ອມຝາກຮອຍໄວ້ໃນໂລກ.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how dharmic steadfastness and devoted virtue become enduring exemplars: sacred places preserve the memory of righteous figures (here, Sāvitrī), inspiring later generations to follow the path of resolve and fidelity.
The speaker directs the listener onward to a mountain famed for echoing musical sounds; at that spot a physical sign—the footprint of Sāvitrī—is said to be visible, marking the location as a revered point on the journey.