Shloka 1036
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
राजसूयाश्चदमेधाभ्यां फलं विन्दति मानव: । राजेन्द्र! तदनन्तर परम उत्तम ब्रह्मस्थानको जाय। महाराज! पुरुषोत्तम! वहाँ ब्रह्माजीके समीप जाकर मनुष्य राजसूय और अभश्वमेधयज्ञोंका फल पाता है
rājasūyāś ca aśvamedhābhyāṃ phalaṃ vindati mānavaḥ | rājendra! tad-anantaraṃ parama uttamaṃ brahma-sthānakaḥ jāyate | mahārāja! puruṣottama! tatra brahmājī-samīpaṃ gatvā manuṣyo rājasūya-aśvamedha-yajñayoḥ phalaṃ prāpnoti |
ຄູລັດສະຕະຍາ ກ່າວວ່າ: «ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນບຸນເທົ່າກັບຍັດ ຣາຊະສູຍະ (Rājasūya) ແລະ ອັສວະເມດະ (Aśvamedha). ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ! ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ລາວໄປຮອດ ພຣະສະຖານອັນຍອດຢ່າງຍິ່ງ ຄື ພຣະຫມະສະຖານ (Brahmasthāna). ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ໂອ ຜູ້ສູງສຸດໃນມະນຸດ! ໂດຍເຂົ້າໄປຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງ ພຣະຫມາ (Brahmā) ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນບຸນຢ່າງເຕັມທີ່ຂອງ ຣາຊະສູຍະ ແລະ ອັສວະເມດະ.»
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes that great ritual acts associated with righteous kingship—especially the Rājasūya and Aśvamedha—are believed to yield immense spiritual merit, culminating in access to Brahmā’s realm. It frames dharmic action as producing concrete moral-spiritual results (phala) beyond worldly power.
Ghūlastya addresses a king with honorifics and describes the reward granted to a person: the merit equivalent to performing the Rājasūya and Aśvamedha sacrifices, followed by reaching the supreme abode near Brahmā, where that merit is fully realized.