Shloka 7
देवाश्वापि यदावोचन् सूतके त्वां धनंजय
vaiśaṃpāyana uvāca |
devāś cāpi yadā vocan sūtake tvāṃ dhanaṃjaya |
dharmaputro mahābāhur vilalāpa suvistaram ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ທະນັນຊະຍະ, ເມື່ອພິທີເກີດຂອງເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍໄດ້ເວົ້າເຖິງເຈົ້າ» ແລະ ທັມມະບຸດ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ ກໍຄ່ຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຍາວນານ. ບົດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມໂສກຂອງຢຸທິສຖິຣະຍິ່ງໜັກຂຶ້ນ ເມື່ອລະລຶກເຖິງຄຳຮັບຮອງຂອງເທວະດາກ່ຽວກັບຊະຕາກຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອາຣຊຸນະ—ເປັນການເນັ້ນຄວາມຕຶງຕັນທາງຈິດທັມມະ ລະຫວ່າງຄວາມເຊື່ອໃນຄຸນທຳທີ່ຖືກພະຍາກອນ ແລະຄວາມຫນັກອຶດຂອງການສູນເສຍທີ່ປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how remembrance of auspicious predictions and divine praise can deepen sorrow when reality appears to contradict them. Ethically, it points to the human struggle to hold steady to dharma and trust in righteous destiny amid overwhelming grief.
Vaiśaṃpāyana narrates that Yudhiṣṭhira laments extensively, recalling that even the gods had spoken highly of Arjuna at the time of his birth observances—setting the emotional backdrop for Yudhiṣṭhira’s despair in the face of calamity.