Adhyaya 313
Chapter Arc: A brahmana-guest arrives before Karna, and the famed giver is tested: what will he offer when the request touches his very body? → Karna offers villages, herds, gold, and pleasures—yet the brahmana refuses all ordinary gifts, hinting at a desire that cannot be repaid by wealth. The disguise tightens: it is Indra, seeking to blunt the invincible armor of Surya’s son for the sake of his own son Arjuna. → Karna, unwavering in dana-dharma, tears from his own flesh the divine kavacha and kundala and gives them away—choosing honor over survival. Indra, moved yet strategic, grants Karna the amogha Shakti: a single, unfailing weapon that will surely slay one roaring, mighty foe in battle. → Indra warns of the Shakti’s peril if used carelessly; its power is certain, but its use is bounded. Karna stands diminished in protection yet armed with a terrible certainty—his generosity becomes both his glory and his doom’s seed. → The gift’s condition hangs like fate: whom will Karna choose to kill with the one infallible Shakti, and what price will that choice exact in the coming war?
Shlokas
Verse 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठका $ “लोक मिलाकर कुल २५३ “लोक हैं) #+/ (9) #::..# #25--7 दशाधिकत्रिशततमोब& ध्याय: इन्द्रका कर्णको अमोघ शक्ति देकर बदलेमें उसके कवच- कुण्डल लेना वैशम्पायन उवाच देवराजमनुप्राप्तं ब्राह्मणच्छ्मना वृतम् । दृष्टवा स्वागतमित्याह न बुबोधास्य मानसम्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກັນນະເຫັນພະອິນທະ ຈອມເທວະດາ ຜູ້ມາໃນຮູບພຣາມພາຍໃຕ້ຂໍ້ອ້າງ ກໍໄດ້ທັກທາຍວ່າ «ຂໍຕ້ອນຮັບ». ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນ ກັນນະບໍ່ອາດຮູ້ເຖິງເຈດນາພາຍໃນຂອງພະອິນທະໄດ້.
Verse 2
हिरण्यकण्ठी: प्रमदा ग्रामान् वा बहुगोकुलान् । कि ददानीति तं विप्रमुवाचाधिरथिस्तत:
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວອະທິຣະຖິ (ກັນນະ) ໄດ້ຖາມພຣາມຜູ້ນັ້ນ—ຄືພະອິນທະທີ່ປອມຕົວ—ວ່າ: «ທ່ານພຣາມຜູ້ປະເສີດ, ຂ້ອຍຄວນໃຫ້ຫຍັງ? ສາວນ້ອຍປະດັບສາຍຄໍຄຳ ຫຼື ບ້ານເມືອງຫຼາຍແຫ່ງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຝູງງົວ?»
Verse 3
ब्राह्मण उवाच हिरण्यकण्ठ्यः प्रमदा यच्चान्यत् प्रीतिवर्धनम् । नाहं दत्तमिहेच्छामि तदर्थि भ्य: प्रदीयताम्
ພຣາມກ່າວວ່າ: «ໂອ ວີຣະບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ, ຂ້ອຍບໍ່ປາດຖະໜາຮັບສາວນ້ອຍປະດັບສາຍຄໍຄຳທີ່ທ່ານຖວາຍ ຫຼື ຂອງຂວັນອື່ນໆທີ່ເພີ່ມຄວາມສຸກ. ຈົ່ງໃຫ້ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແກ່ຜູ້ຂໍທີ່ປາດຖະໜາມັນແທ້ໆ»
Verse 4
यदेतत् सहजं वर्म कुण्डले च तवानघ । एतदुत्कृत्य मे देहि यदि सत्यव्रतो भवान्,अनघ! यदि तुम सत्यव्रती हो, तो ये जो तुम्हारे शरीरके साथ ही उत्पन्न हुए कवच और कुण्डल हैं, इन्हें काटकर मुझे दे दो
ພຣາມກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ເກາະປ້ອງກັນ (ວັຣມະ) ແລະ ຕຸ້ມຫູ (ກຸນດະລະ) ທີ່ເກີດມາພ້ອມກັບທ່ານນັ້ນ—ຈົ່ງຕັດອອກແລ້ວໃຫ້ຂ້ອຍ, ຖ້າທ່ານເປັນຜູ້ຖືສັດຈະແທ້»
Verse 5
एतदिच्छाम्यहं क्षिप्र॑ं त्वया दत्तं परंतप । एष मे सर्वलाभानां लाभ: परमको मत:,परंतप! तुम्हारा दिया हुआ यही दान मैं शीघ्रतापूर्वक लेना चाहता हूँ। यही मेरे लिये सम्पूर्ण लाभोंमें सबसे बढ़कर लाभ है
ພຣາມກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ເຜົາຜານສັດຕູ, ຂ້ອຍປາດຖະໜາຮັບຂອງທານນີ້ຈາກທ່ານໃນທັນທີ. ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຂ້ອຍ ນີ້ແມ່ນລາບອັນສູງສຸດໃນບັນດາລາບທັງປວງ»
Verse 6
कर्ण उवाच अवनिं प्रमदा गाश्न निवापं बहुवार्षिकम् । तत् ते विप्र प्रदास्यामि न तु वर्म सकुण्डलम्
ກັນນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ! ຖ້າທ່ານປາດຖະນາດິນເພື່ອສ້າງເຮືອນ, ນາງສາວວັຍໜຸ່ມງາມເພື່ອຕັ້ງຄອບຄົວ, ງົວຫຼາຍໆ, ນາແລະຊີວິດພຽງພໍທີ່ຈະຫຼຽວລ້ຽງໄດ້ຫຼາຍປີ—ທັງໝົດນີ້ ຂ້າຈະມອບໃຫ້. ແຕ່ຂ້າຈະບໍ່ມອບເກາະອາວຸດຂອງຂ້າພ້ອມກັບຕຸ້ມຫູ».
Verse 7
वैशम्पायन उवाच एवं बहुविधैर्वाक्यैर्याच्यमान: स तु द्विज: । कर्णेन भरतश्रेष्ठ नान्यं वरमयाचत
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພາຣະຕະ! ແມ່ນແຕ່ກັນນະອ້ອນວອນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຫຼາຍປະເພດ ພຣາຫມັນນັ້ນກໍບໍ່ຂໍພອນອື່ນໃດເລີຍ».
Verse 8
सान्त्वितश्न यथाशक्ति पूजितश्न यथाविधि । न चान्यं॑ स द्विजश्रेष्ठ; कामयामास वै वरम्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ລາວໄດ້ປອບໃຈພຣາຫມັນນັ້ນຕາມກໍາລັງ ແລະບູຊາຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ; ແຕ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນກໍບໍ່ປາດຖະນາຈະຂໍພອນອື່ນ».
Verse 9
यदा नानय॑ प्रवृणुते वरं वै द्विजसत्तम: । (विनास्य सहजं वर्म कुण्डले च विशाम्पते) । तदैनमब्रवीद् भूयो राधेय: प्रहसन्निव
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນບໍ່ເລືອກພອນອື່ນ—ນອກຈາກເກາະອາວຸດທີ່ເກີດມາກັບກັນນະ ແລະຕຸ້ມຫູຂອງລາວ—ໃນຂະນະນັ້ນ ຣາເທຍ (ກັນນະ) ດັ່ງຄົນຍິ້ມ ໄດ້ກ່າວກັບລາວອີກຄັ້ງ, ໂອ ພຣະຣາຊາ».
Verse 10
सहजं वर्म मे विप्र कुण्डले चामृतोद््भवे । तेनावध्यो5स्मि लोकेषु ततो नैतज्जहाम्पयहम्
ກັນນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ! ເກາະອາວຸດນີ້ເກີດມາກັບຂ້າ, ແລະຕຸ້ມຫູສອງຂ້າງນີ້ກໍເກີດຈາກນ້ໍາອະມຣິຕ. ເນື່ອງດ້ວຍມັນ ຂ້າຈຶ່ງເປັນຜູ້ບໍ່ອາດຖືກສັງຫານໃນໂລກທັງຫຼາຍ; ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າບໍ່ອາດລະທິ້ງມັນໄດ້».
Verse 11
विशाल पृथिवीराज्यं क्षेमं निहतकण्टकम् । प्रतिगृह्लीष्व मत्तस्त्वं साधु ब्राह्मणपुजड़व,“ब्राह्मणप्रवर! आप मुझसे समूची पृथ्वीका कल्याणमय, अकण्टक, विशाल एवं उत्तम साम्राज्य ले लें
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຮັບຈາກຂ້າ ອຳນາດອັນກວ້າງໃຫຍ່ເຫນືອແຜ່ນດິນ—ປອດໄພ ຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ “ບໍ່ມີໜາມ” (ບໍ່ມີສັດຕູ ແລະ ຄວາມລົບກວນ). ຈົ່ງເອົາໄປເຖີດ ໂອ ຜູ້ສູງສົ່ງ, ຜູ້ນັບຖືພຣາຫມັນ, ພຣາຫມັນຜູ້ເລີດ!»
Verse 12
कुण्डलाभ्यां विमुक्तो5हं वर्मणा सहजेन च । गमनीयो भविष्यामि शत्रूणां द्विजसत्तम,द्विजश्रेष्ठ इस सहज कवच और दोनों कुण्डलोंसे वंचित हो जानेपर मैं शत्रुओंका वध्य हो जाऊँगा (अतः इन्हें न माँगिये)!
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ຖ້າຂ້າຖືກພາກອອກຈາກຕຸ້ມຫູສອງຂ້າງ ແລະ ກາວະຈະ (ເກາະກຳເນີດ) ຂອງຂ້າ, ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ເລີດ, ຂ້າຈະກາຍເປັນຜູ້ທີ່ສັດຕູພາໄປໄດ້ງ່າຍ—ເປັນເຫຍື່ອອັນງ່າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າຂໍມັນເລີຍ»
Verse 13
वैशम्पायन उवाच यदान्यं न वरं वव्रे भगवान् पाकशासन: । ततः प्रहस्य कर्णस्तं पुनरित्यब्रवीद् वच:
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນພຣະພາກະສາສະນະ (ອິນທຣະ) ແມ່ນຖືກອ້ອນວອນອີກແລ້ວ ແຕ່ກໍບໍ່ເລືອກພອນອື່ນໃດ, ກັນນະຈຶ່ງຍິ້ມ ແລະ ກ່າວກັບພຣະອົງອີກຄັ້ງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້.
Verse 14
विदितो देवदेवेश प्रागेवासि मम प्रभो | नतु न््याय्यं मया दातुं तव शक्र वृथा वरम्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມເທວະເທວາ, ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນນາຍ! ການທີ່ພຣະອົງຈະເສດັດມາ ຂ້າຮູ້ຢູ່ແຕ່ກ່ອນແລ້ວ. ແຕ່ໂອ ສັກຣະ, ບໍ່ຍຸດຕິທຳທີ່ຂ້າຈະໃຫ້ພອນແກ່ພຣະອົງແບບເປົ່າໆ ແລະ ສົ່ງພຣະອົງກັບໄປມືເປົ່າ»
Verse 15
त्वं हि देवेश्वर: साक्षात् त्वया देयो वरो मम । अन््येषां चैव भूतानामी श्वरो हासि भूतकृत्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ພຣະອົງແມ່ນຈອມເທວະໂດຍແທ້. ສົມຄວນແລ້ວທີ່ພຣະອົງຈະປະທານພອນໃຫ້ຂ້າ; ເພາະພຣະອົງແມ່ນຜູ້ເປັນເຈົ້າເຫນືອສັດທັງປວງ ແລະ ເປັນຜູ້ສ້າງພວກເຂົາ»
Verse 16
यदि दास्यामि ते देव कुण्डले कवचं तथा | वध्यतामुपयास्यामि त्वं च शक्रावहास्यताम्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະ! ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າມອບຕຸ້ມຫູ ແລະ ເກາະປ້ອງກັນໃຫ້ພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກາຍເປັນຜູ້ຖືກຂ້າໄດ້ງ່າຍ; ແລະ ພຣະອົງ—ໂອ ສັກຣະ—ຈະກາຍເປັນຫົວຂໍ້ໃຫ້ໂລກເຢາະເຍີ້ຍ. ດັ່ງນັ້ນ ສັກຣະ—ຈົ່ງໃຫ້ສິ່ງໃດໜຶ່ງເປັນການແລກປ່ຽນ ແລ້ວຈຶ່ງເອົາຕຸ້ມຫູ ແລະ ເກາະອັນດີເລີດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປຕາມປາຖະໜາ; ບໍ່ຊັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດມອບໃຫ້ໄດ້»។
Verse 17
तस्माद् विनिमयं कृत्वा कुण्डले वर्म चोत्तमम् | हरस्व शक्र काम॑ मे न दद्यामहमन्यथा
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງແລກປ່ຽນເສຍກ່ອນ ແລ້ວເອົາໄປເຖີດ, ໂອ ສັກຣະ, ຕຸ້ມຫູຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເກາະອັນດີເລີດນີ້ ຕາມປາຖະໜາ; ບໍ່ຊັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ມອບ»។
Verse 18
शक्र उवाच विदितो*<हं रवे: पूर्वमायानेव तवान्तिकम् । तेन ते सर्वमाख्यातमेवमेतन्न संशय:
ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກ່າວວ່າ: «ກ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະອອກເດີນທາງມາຫາເຈົ້າ ພຣະອາທິດ (ຣະວິ) ກໍຮູ້ເລື່ອງນີ້ແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ເປີດເຜີຍທຸກຢ່າງໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ ກໍແມ່ນພຣະອາທິດນັ້ນເອງ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ»។
Verse 19
काममस्तु तथा तात तव कर्ण यथेच्छसि । वर्जयित्वा तु मे वज्॑ प्रवृणीष्व यथेच्छसि,तात कर्ण! तुम्हारी रुचिके अनुसार इन वस्तुओंका परिवर्तन ही हो जाय। मेरे वज्ञको छोड़कर तुम जो चाहो, वही आयुध मुझसे माँग लो
ສັກຣະ ກ່າວວ່າ: «ດີແລ້ວ ລູກເອີຍ—ໂອ ກັນນະ—ໃຫ້ເປັນໄປຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ. ແຕ່ຈົ່ງຍົກເວັ້ນວັດຊຣະ (ສາຍຟ້າ/ຄອນຟ້າ) ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ນອກຈາກນັ້ນ ເຈົ້າຈະເລືອກອາວຸດໃດຈາກຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ ຕາມໃຈເຈົ້າ»។
Verse 20
वैशम्पायन उवाच तत:ः कर्ण: प्रह्ृष्टस्तु उपसंगम्य वासवम् | अमाोधघां शक्तिमभ्येत्य वत्रे सम्पूर्णणानस:
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວກັນນະ ມີໃຈຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ ວາສະວະ (ອິນທຣະ) ແລະ ດ້ວຍໃຈທີ່ມຸ່ງຫວັງຄວາມສຳເລັດ ລາວໄດ້ຂໍ “ສັກຕິ” ອັນບໍ່ພາດເປົ້າຂອງອິນທຣະ.
Verse 21
कर्ण उवाच वर्मणा कुण्डलाभ्यां च शक्ति मे देहि वासव । अमोधघां शत्रुसंघानां घातिनीं पृतनामुखे
ກັນນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ວາສະວະ (ອິນທຣາ)! ແທນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະມອບ ເກາະອົງ (ກະວະຈະ) ແລະ ຕຸ້ມຫູ (ກຸນດະລະ) ໃຫ້, ຂໍພຣະອົງປະທານ ສັກຕິ (ຫອກ) ອັນບໍ່ຜິດພາດ ທີ່ສາມາດຂ້າລ້າງກອງສັດຕູເປັນຝູງໃຫຍ່ ຢູ່ແນວໜ້າຂອງສົງຄາມ».
Verse 22
कर्ण बोला--वासव! मेरे कवच और कुण्डल लेकर आप मुझे अपनी वह अमोघ शक्ति प्रदान कीजिये जो सेनाके अग्रभागमें शत्रुसमुदायका संहार करनेवाली है ।।
ກັນນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ວາສະວະ (ອິນທຣາ)! ຂໍພຣະອົງຮັບເກາະອົງ ແລະ ຕຸ້ມຫູຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປ; ແລ້ວປະທານແທນຄືນ ສັກຕິ (ຫອກ) ອັນອະໂມຄະ ທີ່ຢູ່ແນວໜ້າກອງທັບ ສາມາດທຳລາຍຝູງສັດຕູໄດ້»។ ແລ້ວ ວາສະວະ ຄິດໃນໃຈຢູ່ຊົ່ວຄາວ ແລະ—ໂອ ພຣະຣາຊາ—ຈຶ່ງກ່າວກັບກັນນະ ກ່ຽວກັບອາວຸດນັ້ນ.
Verse 23
कुण्डले मे प्रयच्छस्व वर्म चैव शरीरजम् । गृहाण कर्ण शक्ति त्वमनेन समयेन च
ວາສະວະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງມອບຕຸ້ມຫູທັງສອງ ແລະ ເກາະອົງອັນເກີດມາກັບຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ຂ້າ. ແລະເຈົ້າ—ໂອ ກັນນະ—ຈົ່ງຮັບເອົາ ສັກຕິ (ຫອກ) ນີ້. ຕາມເງື່ອນໄຂທີ່ຕົກລົງນີ້ ໃຫ້ເກີດການແລກປ່ຽນຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ລະຫວ່າງເຮົາ».
Verse 24
अमोघा हन्ति शतश: शत्रून् मम करच्युता । पुनश्न पाणिमभ्येति मम दैत्यान् विनिघ्नतः:
ວາສະວະ ກ່າວວ່າ: «ສັກຕິອະໂມຄະນີ້ ເມື່ອຫຼຸດອອກຈາກມືຂ້າ ຈະຂ້າສັດຕູໄດ້ເປັນຮ້ອຍໆ; ແລະເມື່ອຂ້າໄດ້ປາບດາຍຕະ (ອະສຸຣະ) ແລ້ວ ມັນຈະກັບຄືນມາຢູ່ໃນມືຂ້າອີກ».
Verse 25
सेयं तव करप्राप्ता हत्वैकं रिपुमूर्जितम् गर्जन्तं प्रतपन्तं च मामेवैष्यति सूतज
ວາສະວະ ກ່າວວ່າ: «ສັກຕິນີ້ ເມື່ອມາຮອດມືເຈົ້າ ຈະຂ້າໄດ້ພຽງສັດຕູຄົນດຽວ—ຜູ້ມີກຳລັງກ້າ, ຮ້ອງຄຳຮາມທ້າທາຍ, ແລະເຜົາຜານດ້ວຍພະລັງ; ແລ້ວມັນຈະກັບຄືນມາຫາຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ດຽວ, ໂອ ບຸດແຫ່ງສູຕະ (ລູກຊາຍຄົນຂັບລົດສົງຄາມ)».
Verse 26
कर्ण उवाच एकमेवाहमिच्छामि रिपुं हन्तुं महाहवे । गर्जन्तं प्रतपन्तं च यतो मम भयं भवेत्
ກະນະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໃນສົງຄາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຈະສັງຫານສັດຕູພຽງຄົນດຽວ—ຜູ້ທີ່ຮ້ອງຄໍາຮາມກັງວານ ແລະລຸກໂຊດດ້ວຍພະລັງວິລະກຳ; ແລະຈາກຜູ້ນັ້ນເອງ ຄວາມຢ້ານກົວເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ເລື້ອຍໆ»។
Verse 27
इन्द्र रवाच एकं हनिष्यसि रिपुं गर्जन्तं बलिनं रणे । त्वंतुयंप्रार्थयस्येकं रक्ष्यते स महात्मना
ອິນທຣະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໃນສະໜາມຮົບ ເຈົ້າຈະສາມາດສັງຫານສັດຕູໄດ້ພຽງຄົນດຽວ—ຜູ້ມີກໍາລັງກ້າ ແລະຮ້ອງຄໍາຮາມໃນສະໜາມ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຈົ້າເລືອກເປັນເປົ້າໝາຍໃນບັດນີ້ ແລະຂໍພະລັງອັນບໍ່ຜິດພາດນີ້ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານນັ້ນ ຖືກຄຸ້ມຄອງໂດຍພຣະວິນຍານສູງສຸດ. ບັນດາິສີຜູ້ຮູ້ວິທະຍາເວດ ເອີ້ນພຣະອົງນັ້ນວ່າ ປຸຣຸໂສຕະມະຜູ້ບໍ່ອາດພ່າຍ—ຮະຣິ, ນາຣາຍະນະຜູ້ຫາຄິດບໍ່ເຖິງ. ພຣະອົງນັ້ນຄື ສຣີກຣິດສະນະເອງ ແລະໂດຍພຣະອົງນັ້ນແຫຼະ ວິລະຊົນນັ້ນຈຶ່ງຖືກປົກປ້ອງ»។
Verse 28
यमाहुर्वेदविद्वांसो वराहमपराजितम् | नारायणमचिन्त्यं च तेन कृष्णेन रक्ष्यते
ອິນທຣະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ກະນະ, ດ້ວຍພະລັງນີ້ ເຈົ້າຈະສາມາດສັງຫານສັດຕູຜູ້ແຂງແກ່ງຄົນໜຶ່ງທີ່ຮ້ອງຄໍາຮາມໃນສະໜາມຮົບໄດ້ແທ້. ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຈົ້າເລືອກເປັນເປົ້າໝາຍໃນບັດນີ້ ຖືກປົກປ້ອງໂດຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ—ຜູ້ທີ່ບັນດາຜູ້ຮູ້ເວດປະກາດວ່າ ເປັນວະຣາຫະຜູ້ບໍ່ອາດພ່າຍ, ເປັນຮະຣິ, ແລະເປັນນາຣາຍະນະຜູ້ຫາຄິດບໍ່ເຖິງ. ພຣະອົງນັ້ນຄື ສຣີກຣິດສະນະເອງ; ແລະໂດຍພຣະອົງນັ້ນ ວິລະຊົນນັ້ນຈຶ່ງຖືກປົກປ້ອງ»។
Verse 29
कर्ण उवाच एवमप्यस्तु भगवन्नेकवीरवधे मम । अमोधां देहि मे शक्ति यथा हन्यां प्रतापिनम्
ກະນະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ ໂອ ພຣະອົງຜູ້ນ່າເຄົາລົບ. ແມ່ນແຕ່ຈະຕ້ອງເປັນແບບນີ້ກໍຕາມ ຂໍພຣະອົງປະທານອາວຸດທິບອັນບໍ່ຜິດພາດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອສັງຫານວິລະຊົນພຽງຄົນດຽວ ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລົງມືສັງຫານສັດຕູຜູ້ມີອໍານາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ»។
Verse 30
उत्कृत्य तु प्रदास्यामि कुण्डले कवचं च ते । निकृत्तेषु तु गात्रेषु न मे बीभत्सता भवेत्
ກະນະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຈະດຶງອອກຈາກຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງ ແລະມອບຕຸ້ມຫູກັບເກາະອົງໃຫ້ທ່ານ. ແຕ່ເມື່ອອະໄວຍະວະຖືກຕັດອອກໃນການນັ້ນ ຂໍໃຫ້ຮູບກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢ່າກາຍເປັນສິ່ງນ່າສະຫຍອງ»។
Verse 31
इन्द्र वाच न ते बीभत्सता कर्ण भविष्यति कथजठ्चन । व्रणश्वैव न गात्रेषु यस्त्वं नानृतमिच्छसि
ອິນທຣາເວົ້າວ່າ: «ກັນນາ, ຄວາມນ່າກຽດຊັງອັນອຸບາດຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າໂດຍວິທີໃດໆ. ແລະບໍ່ຈະມີຮອຍແຜບາດເຈັບຢູ່ຕາມອະວະຂອງເຈົ້າ—ເພາະເຈົ້າບໍ່ເລືອກຄວາມມຸສາ».
Verse 32
यादृशस्ते पितुर्वर्णस्तेजश्च॒ वदतां वर । तादृशेनैव वर्णेन त्वं कर्ण भविता पुन:
ອິນທຣາເວົ້າວ່າ: «ໂອ ກັນນາ ຜູ້ເວົ້າເກັ່ງທີ່ສຸດ, ສີຜິວແລະລັດສະໝີອັນຮຸ່ງເຮືອງທີ່ເຄີຍເປັນຂອງບິດາເຈົ້າ—ດ້ວຍສີແລະຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນເອງ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄືນອີກຄັ້ງ».
Verse 33
विद्यमानेषु शस्त्रेषु यद्यमोघामसंशये । प्रमत्तो मोक्ष्यसे चापि त्वय्येवैषा पतिष्यति
«ຕາບໃດທີ່ເຈົ້າຍັງມີອາວຸດອື່ນໆຢູ່, ຖ້າບໍ່ແມ່ນຍາມຄັບຂັນເຖິງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ ແຕ່ເຈົ້າກັບປ່ອຍອາວຸດອັນບໍ່ພາດນີ້ດ້ວຍຄວາມປະມາດ, ໂດຍບໍ່ສົງໄສ ມັນຈະບໍ່ທຳລາຍສັດຕູ; ແຕ່ຈະຫວນກັບມາຕົກໃສ່ເຈົ້າເອງ».
Verse 34
कर्णको इन्द्रका शक्ति-दान युधिष्ठिर और बगुलारूपधारी यक्ष कर्ण उवाच संशयं परमं प्राप्प विमोक्ष्ये वासवीमिमाम् । यथा मामात्थ शक्र त्वं सत्यमेतद् ब्रवीमि ते
ກັນນາເວົ້າວ່າ: «ໂອ ສັກຣາ (ອິນທຣາ), ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຖິງຄວາມລັງເລຢ່າງສຸດຂີດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປ່ອຍອາວຸດວາສະວີນີ້ ແຕ່ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວໄວ້. ດັ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ສອນຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເວົ້າຄວາມຈິງຕໍ່ທ່ານ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຊ້ພະລັງທີ່ທ່ານປະທານ ເມື່ອຖືກບີບຄັ້ນໃນວິກິດຄຸກຄາມຊີວິດເທົ່ານັ້ນ».
Verse 35
वैशम्पायन उवाच ततः शक्ति प्रज्वलितां प्रतिगृह्म विशाम्पते । शस्त्र गृहीत्वा निशितं सर्वगात्राण्यकृन्तत
ໄວສັມປາຍະນະເວົ້າວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ, ຈາກນັ້ນ ກັນນາໄດ້ຮັບເອົາສັກຕິທີ່ລຸກໂຊດສະຫວ່າງ ແລະຈັບດາບອັນຄົມກິບ; ເພື່ອຖອດກາວະຈະ (ເກາະຄຸ້ມກັນ) ອອກ, ລາວເລີ່ມຕັດອະວະທົ່ວກາຍຂອງຕົນ».
Verse 36
ततो देवा मानवा दानवाश्न निकृन्तन्तं कर्णमात्मानमेवम् । दृष्टवा सर्वे सिंहनादान् प्रणेदु- न हास्यासीन्मुखजो वै विकार:
ຕໍ່ມາ ເທວະດາ ມະນຸດ ແລະ ອະສຸຣາທັງຫມົດ ເຫັນກັນວ່າ ກັນນະ ກຳລັງຕັດຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງຢ່າງນັ້ນ ກໍພາກັນຮ້ອງສຽງດັ່ງສິງຫນາດ; ແຕ່ໃບໜ້າຂອງກັນນະ ບໍ່ມີອາການຜັນແປແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ.
Verse 37
ततो दिव्या दुन्दुभय: प्रणेदु: पपातोच्चै: पुष्पवर्ष च दिव्यम् दृष्टवा कर्ण शस्त्रसंकृत्तगात्रं मुहुश्नापि स्मयमानं नृवीरम्
ຕໍ່ມາ ກອງກະຫຼອງທິບ (ດຸນດຸບີ) ກໍດັງຂຶ້ນ ແລະ ຝົນດອກໄມ້ທິບກໍຕົກລົງຈາກຟ້າຢ່າງສູງ. ເມື່ອເຫັນນັກຮົບຜູ້ກ້ານັ້ນ—ຮ່າງກາຍຖືກອາວຸດຕັດຂາດຂະຫຍາຍ—ແຕ່ຍັງຍິ້ມຢູ່ເລື້ອຍໆ.
Verse 38
ततश्कछित्त्वा कवचं दिव्यमज्भात् तथैवार्द् प्रददौ वासवाय । तथोत्कृत्य प्रददौ कुण्डले ते कर्णात् तस्मात् कर्मणा तेन कर्ण:
ຕໍ່ມາ ກັນນະ ໄດ້ຕັດເກາະປ້ອງກັນທິບອອກຈາກຮ່າງກາຍຂອງຕົນ—ຍັງຊຸ່ມເລືອດຢູ່—ແລ້ວມອບໃຫ້ ວາສະວະ (ອິນທຣາ). ເຊັ່ນດຽວກັນ ລາວກໍຕັດຕຸ້ມຫູທັງສອງອອກຈາກຫູ ແລ້ວມອບໃຫ້. ເນື່ອງຈາກກຳກັບການ “ຕັດ” (karṇa) ນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ «ກັນນະ».
Verse 39
ततः शक्र: प्रहसन् वज्चयित्वा कर्ण लोके यशसा योजयित्वा । कृतं कार्य पाण्डवानां हि मेने ततः पश्चाद् दिवमेवोत्पपात
ຕໍ່ມາ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ຍິ້ມຫົວເຮາະ ໂດຍໄດ້ຫລອກໃຫ້ກັນນະຖືກພາກອອກຈາກເກາະແລະຕຸ້ມຫູ ແຕ່ກໍຍັງຜູກພັນຊື່ສຽງຂອງລາວໃຫ້ກັບໂລກ. ພຣະອົງຄິດໃນໃຈວ່າ “ວຽກຂອງປານດະວະ ສຳເລັດແລ້ວ” ແລ້ວຈຶ່ງລອຍຂຶ້ນກັບສະຫວັນ.
Verse 40
श्रुत्वा कर्ण मुषितं धार्तराष्ट्र दीना: सर्वे भग्नदर्पा इवासन् | तां चावस्थां गमितं सूतपुत्र श्र॒त्वा पार्था जहृषु: काननस्था:
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອລູກຊາຍຂອງ ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ໄດ້ຍິນວ່າ ກັນນະ ຖືກພາກອອກຈາກເກາະແລະຕຸ້ມຫູ ພວກເຂົາທັງຫມົດກໍຫົວໃຈຫມົດແຮງ ດັ່ງຄວາມທະນົງຕົນຖືກທຳລາຍ. ແລະເມື່ອລູກຊາຍຂອງ ກຸນຕີ (ປານດະວະ) ຜູ້ຢູ່ໃນປ່າ ໄດ້ຍິນວ່າ ລູກຊາຍຂອງສາຣະຖີ ຖືກນຳໄປສູ່ສະພາບນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ.
Verse 41
जनमेजय उवाच क्वस्था वीरा: पाण्डवास्ते बभूवु: कुतश्चैते श्रुतवन्त: प्रियं तत् कि वाकार्षद्धादिशेडब्दे व्यतीते तन्मे सर्व भगवान् व्याकरोतु
ພະເຈົ້າຈະນະເມຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໃນເວລານັ້ນ ວີຣະບຸລຸດປານະດະວະເຫຼົ່ານັ້ນ ພັກຢູ່ທີ່ໃດ? ພວກເຂົາໄດ້ຍິນຂ່າວດີນັ້ນຈາກໃຜ ແລະດ້ວຍວິທີໃດ? ແລ້ວເມື່ອປີທີສິບສອງຜ່ານໄປ ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ໂອ ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍທຸກຢ່າງນີ້ໃຫ້ຂ້ອຍຢ່າງຊັດເຈນ».
Verse 42
वैशम्पायन उवाच लब्ध्वा कृष्णां सैन्धवं द्रावयित्वा विप्रै: सार्ध काम्यकादाश्रमात् ते । मार्कण्डेयाच्छुतवन्तः पुराणं देवर्षीणां चरितं विस्तरेण
ໄວສັມປາຍະນ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ, ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຄືນໄດ້ກຣິສນາ (ດຣໍປະດີ) ແລະໄດ້ຂັບໄລ່ເຈົ້າແຫ່ງສິນທຸ (ໄຊຍະດຣະທະ) ອອກຈາກອາສຣົມກາມະຍະກະແລ້ວ, ປານະດະວະທັງຫມົດ—ພ້ອມດ້ວຍພຣາຫມັນ—ໄດ້ຟັງຈາກມາຣະກັນເດຍ ນິທານປຸຣານະ ແລະເລື່ອງລາວອັນລະອຽດຂອງການກະທຳແລະຊີວິດຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ແລະຣິຊິຜູ້ເປັນເທວະ».
Verse 309
इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत कुण्डलाहरणपर्वमें राधाको कर्णकी प्राप्तिविषयक तीन सौ नवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນັ້ນ ບົດທີ 309 ຂອງມະຫາພາຣະຕະ ໃນວະນະປະຣະວະ ພາຍໃນຕອນ “ການລັກຕຸ້ມຫູ” ອັນກ່ຽວກັບວ່າ ຣາທາ ໄດ້ຄອບຄອງ ກັນນະ ແນວໃດ ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.
Verse 310
(प्रत्याजग्मु: सरथा: सानुयात्रा: सर्वे: सार्थ सूतपौरोगवैस्ते । ततो युयुर्दवतवने नृवीरा निस्तीर्यवं वनवासं समग्रम् ।।
ໄວສັມປາຍະນ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ສຳເລັດໄລຍະເວລາການຢູ່ປ່າທັງໝົດແລ້ວ, ວີຣະບຸລຸດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ກັບຄືນ—ພ້ອມລົດສົງຄາມ ແລະຜູ້ຕິດຕາມ, ມີທັງສາຣະຖີ ແລະຄົນຮັບໃຊ້ໃນເຮືອນ. ຕໍ່ມາ ວີຣະບຸລຸດປານະດະວະໄດ້ມາຮອດປ່າດວາຍຕະອີກຄັ້ງ, ໂດຍໄດ້ອົດທົນຜ່ານວິໄນແຫ່ງການດຳລົງຊີວິດໃນປ່າຈົນຄົບຖ້ວນ».
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.