Shloka 32
द्रौपदी-शैब्यसंवादः — Draupadī’s Identification and Counsel on Hospitality
वायु: शैघ्रयमथो जह्माद्धिमवांश्व॒ परिव्रजेत् । शुष्येत् तोयं समुद्रेषु वह्लिरप्युष्णतां त्यजेत्,“चाहे सारी पृथ्वी फट जाय, आकाशके टुकड़े-टुकड़े हो जाय, सूर्य अपनी प्रभा और चन्द्रमा अपनी शीतलता त्याग दें, वायु अपनी तीव्र गति छोड़ दें, हिमालय अपना स्थान छोड़कर इधर-उधर घूमने लगे, समुद्रका जल सूख जाय तथा अग्नि अपनी उष्णता त्याग दे; परंतु मैं आपके बिना इस पृथ्वीका शासन नहीं करूँगा। राजन्! अब आप प्रसन्न हो जाइये, प्रसन्न हो जाइये।” इस अन्तिम वाक्यको दुःशासनने बार-बार दुहराया और इस प्रकार कहा --
vaiśampāyana uvāca |
vāyuḥ śaighryam atho jahyād himavāṁś ca parivrajet |
śuṣyet toyaṁ samudreṣu vahnir apy uṣṇatāṁ tyajet |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ແມ່ນແຕ່ລົມຈະລະທິ້ມຄວາມໄວ, ແມ່ນແຕ່ພູຫິມາລະຍະຈະອອກຈາກທີ່ຕັ້ງແລ້ວເດີນພະເນຈອນ, ແມ່ນແຕ່ນ້ຳໃນມະຫາສະໝຸດຈະແຫ້ງຫາຍ, ແມ່ນແຕ່ໄຟເອງຈະລະທິ້ມຄວາມຮ້ອນ—ກໍຕາມ, ໂດຍບໍ່ມີທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ປົກຄອງແຜ່ນດິນນີ້»។ ດ້ວຍຄຳສາບານອັນເກີນຂອບເຊັ່ນນີ້ ຜູ້ເວົ້າກົດດັນໃຫ້ພະຣາຊາຍອມ ໂດຍຊ້ຳຄຳວອນຂໍສຸດທ້າຍນັ້ນອີກແລ້ວອີກ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates how intense loyalty and political desire can be expressed through hyperbolic oaths—invoking the collapse of natural order—to pressure a decision. Ethically, it invites reflection on the difference between persuasive emotion and dharmic reasoning in matters of kingship.
Vaiśampāyana reports a speech in which a speaker insists that even if nature’s fixed properties fail (wind, mountain, ocean, fire), he will not accept ruling without the addressed king. The repeated plea aims to soften the king’s resistance and secure his agreement.