Shloka 26
आरण्यकपर्वणि अध्यायः २१६ — इन्द्र-स्कन्द-संमुखता वज्रप्रहारश्च
Indra approaches Skanda; vajra strike and the arising of Viśākha
अथ क्षिप्त: शरो घोरो मयापि द्विजसत्तम । ताडितश्न॒ ऋषिस्तेन शरेणानतपर्वणा,द्विजश्रेष्ठ) तदनन्तर मैंने भी एक भयानक बाण छोड़ा। उसकी गाँठ कुछ झुकी हुई थी। उस बाणसे एक ऋषि मारे गये
atha kṣiptaḥ śaro ghoro mayāpi dvijasattama | tāḍitaś ca ṛṣis tena śareṇānataparvaṇā ||
ແລ້ວຂ້ອຍເອງກໍຍິງລູກສອນອັນນ່າຢ້ານກົວອອກໄປ, ໂອ ທະວິຊະເສດຖະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ). ຖືກລູກສອນນັ້ນ—ທີ່ຂໍ້ຕໍ່ຂອງມັນໂຄ້ງນ້ອຍໜຶ່ງ—ລະສີນັກບຳເນັດກໍຖືກສັງຫານ. ຂະນະນັ້ນເຜີຍໃຫ້ເຫັນວ່າ ການກະທຳອັນຂາດສະຕິພຽງຄັ້ງດຽວ ທີ່ເກີດຈາກຄວາມຫຸນຫັນ ອາດກາຍເປັນຄວາມຜິດທາງທຳອັນໜັກ ເມື່ອມັນທຳຮ້າຍຜູ້ບໍ່ຜິດ ແລະຜູ້ຄວນເຄົາລົບທາງວິນຍານ.
व्याध उवाच
Educational Q&A
Even a moment of rash action can become adharma when it harms an innocent—especially a sage—so restraint, awareness, and accountability are essential to righteous conduct.
The hunter recounts that he shot a frightening arrow; it struck a ṛṣi and caused the sage’s death, setting up the moral weight of unintended or impulsive violence.