Adhyaya 172
Divyāstrāṇāṃ Pradarśana-nivāraṇa (Display of Divine Weapons and Its Prohibition)
Upa-parva: Divyāstra-pradarśana (Exhibition and Restraint of Divine Weapons) Episode
Vaiśaṃpāyana reports that, at dawn after the night’s passing, Yudhiṣṭhira completes necessary duties with his brothers and then urges Arjuna to show the weapons by which he had previously subdued hostile beings. Arjuna, described as maintaining strict purity and proper procedure, mounts a chariot, dons radiant armor, takes up the Gāṇḍīva bow and the conch Devadatta, and begins to arrange the divine weapons in sequence for demonstration. As he prepares to employ them, the environment exhibits systemic disruption: the earth trembles with trees, rivers and the ocean are agitated, mountains fracture, wind ceases, the sun’s radiance and fire’s blaze are diminished, and Vedic recitation loses clarity for the twice-born. Subterranean beings rise in distress, surrounding Arjuna with folded hands and petitions, indicating collateral impact even prior to full deployment. Brahmarṣis, siddhas, celestial sages, and diverse classes of beings assemble; Brahmā, the lokapālas, and Mahādeva arrive, while Vāyu circulates divine garlands and gandharvas and apsarases perform. In this heightened scene, Nārada addresses Arjuna, instructing him not to use divine weapons without proper occasion and warning of grave fault and broad destructive consequence if unguarded. He counsels preservation according to instruction so the weapons remain effective for legitimate future need. After Arjuna is restrained, the gods depart, and the Pāṇḍavas remain content in the same forest with Draupadī.
Chapter Arc: Arjuna recounts how, in the midst of the Nivātakavaca conflict, the very sky turns hostile—an immense rain of rocks erupts from all directions, as if the battlefield itself has been conjured into a weapon. → The daityas’ māyā escalates in layered terrors: Arjuna shatters the boulder-storm with Indra-charged, thunderbolt-like arrows; from the pulverized stones fire suddenly blossoms; then a continuous, sky-to-earth sheet of water descends, bewildering him and choking visibility, until a brutal darkness covers the worlds and even Mātali’s horses falter. → Facing a crescendo of ghastly astras—fire, wind, stone, and blinding tamas—Arjuna answers māyā with māyā: he releases a delusive, weapon-born illusion for the welfare of the gods, seizing the one opening that appears when the Nivātakavacas surge in, and strikes them down toward Yama’s abode. → The assault becomes ruinous for the Nivātakavacas; yet at the height of slaughter the daityas vanish from sight, hidden by their own illusion, and the battle’s certainty dissolves into a fog of unseen enemies. → Arjuna, mid-victory, suddenly cannot see the daityas at all—māyā veils them, and the next moment of the war must be fought against what cannot be perceived.
Shlokas
Verse 1
अपना स२ (0 अवज असल एकसप्तत्याधिकशततमो< ध्याय: दानवोंके मायामय युद्धका वर्णन अजुन उवाच ततो<श्मवर्ष सुमहत् प्रादुरासीत् समन्ततः । नगमात्रै: शिलाखण्डैस्तन्मां दृढ्मपीडयत्
Arjuna said: “Then, all around, a tremendous rain of stones suddenly arose. Great rock-fragments, as large as trees, fell upon the battlefield and pressed upon me with crushing force, causing me intense pain.”
Verse 2
तदहं वज्ञसंकाशैमे॑हिन्द्रास्त्रप्रचोदितै: । अचूर्णयं वेगवद्धि: शरजालैर्महाहवे
Arjuna said: “Then, in that great battle, I shattered to dust all the falling masses of rock by means of swift, thunderbolt-like arrows, impelled by the great Indra’s weapon. Thus I used divine force with disciplined aim to neutralize the threat without faltering in my warrior-duty.”
Verse 3
चूर्ण्यमाने5श्मवर्षे तु पावक: समजायत । तत्राश्मचूर्णान्यपतन् पावकप्रकरा इव,पत्थरोंकी वर्षके चूर्ण होते ही सब ओर आग प्रकट हो गयी। फिर तो वहाँ आगकी चिनगारियोंके समूहकी भाँति पत्थरका चूर्ण पड़ने लगा
ເມື່ອຝົນຫີນຖືກບົດໃຫ້ແຕກເປັນຜົງ ໄຟກໍຜຸດຂຶ້ນທັນທີທົ່ວທິດ. ແລ້ວໃນບ່ອນນັ້ນ ຜົງຫີນກໍຕົກລົງຄ້າຍກຸ່ມປະກາຍໄຟ—ເປັນອັດສະຈັນອັນດຸຮ້າຍ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າພະລັງທຳລາຍອາດທະວີຄູນເມື່ອຄວາມຮຸກຮານປະສົບການຕ້ານທານ.
Verse 4
ततो<श्मवर्षे विहते जलवर्ष महत्तरम् । धाराभिरक्षमात्राभि: प्रादुरासीन््ममान्तिके
ແລ້ວເມື່ອຝົນຫີນຖືກຢັບຢັ້ງ ຝົນນ້ຳອັນໃຫຍ່ກວ່າກໍເກີດຂຶ້ນ. ໃກ້ຂ້ອຍ ກະແສນ້ຳໜາດັ່ງແກນລໍ້ກໍຖອກລົງມາທັນທີ ປານວ່າທາດທັງຫມົດຖືກປ່ອຍອອກມາເພື່ອຂັດຂວາງເສັ້ນທາງຂອງຂ້ອຍ.
Verse 5
नभस: प्रच्युता धारास्तिग्मवीर्या: सहस्रश: | आवृण्वन् सर्वतो व्योम दिशश्वोपदिशस्तथा
ອາຈຸນາເວົ້າວ່າ: “ຈາກຟ້າ ກະແສນ້ຳນັບພັນທີ່ຮຸນແຮງ ແລະແຫຼມຄົມດັ່ງອາວຸດ ໄດ້ຕົກລົງມາ. ມັນແຜ່ຄຸມໄປທົ່ວ ບັງບໍ່ແຕ່ຟ້າກວ້າງ ແຕ່ຍັງຄຸມທັງທິດໃຫຍ່ ແລະທິດກາງທຸກດ້ານ.”
Verse 6
धाराणां च निपातेन वायोर्विस्फूर्जितेन च । गर्जितिन च दैत्यानां न प्राज्ञायत किंचन,धाराओंकी वर्षा, हवाके झकोरों और दैत्योंकी गर्जनासे कुछ भी जान नहीं पड़ता था
ອາຈຸນາເວົ້າວ່າ: “ດ້ວຍຝົນທີ່ຖອກລົງເປັນຜືນໆ, ດ້ວຍລົມທີ່ຄຳຮາມແລະປະທຸ, ແລະດ້ວຍສຽງຄຳຮ້ອງກອງກັງຂອງພວກໄດຕະຍະ, ບໍ່ອາດຮູ້ເຫັນສິ່ງໃດໃຫ້ແນ່ຊັດໄດ້ເລີຍ.”
Verse 7
धारा दिवि च सम्बद्धा वसुधायां च सर्वश: । व्यामोहयन्त मां तत्र निपतन्त्योडनिशं भुवि
ອາຈຸນາເວົ້າວ່າ: “ຈາກສະຫວັນລົງຮອດແຜ່ນດິນ ປານວ່າຖືກຜູກໄວ້ດ້ວຍເສັ້ນດ້າຍດຽວ ກະແສນ້ຳຕົກລົງທົ່ວທິດເທິງພື້ນດິນບໍ່ຂາດສາຍ. ໃນບ່ອນນັ້ນ ການຕົກລົງບໍ່ຢຸດຢັ້ງນັ້ນເຮັດໃຫ້ໃຈຂ້ອຍຫຼົງງົດ.”
Verse 8
तत्रोपदिष्टमिन्द्रेण दिव्यमस्त्र विशोषणम् । दीप्तं॑ प्राहिणवं घोरमशुष्यत् तेन तज्जलम्
ໃນທີ່ນັ້ນ ຂ້າໄດ້ນໍາໃຊ້ອາວຸດທິບທີ່ເຮັດໃຫ້ແຫ້ງ ທີ່ພຣະອິນທຣາໄດ້ສອນໃຫ້ຂ້າ—ສ່ອງສະຫວ່າງ ແລະນ່າຢ້ານກົວດ້ວຍອໍານາດ. ດ້ວຍອາວຸດນັ້ນ ນໍ້າຝົນທັງໝົດໃນທີ່ນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ແຫ້ງ ແລະຝົນທີ່ຕົກກໍຖືກເຮັດໃຫ້ໄຮ້ຜົນ.
Verse 9
हते5श्मवर्षे च मया जलवर्षे च शोषिते । मुमुचुर्दानवा मायामग्निं वायुं च भारत
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຂ້າໄດ້ຢັບຢັ້ງຝົນຫີນ ແລະເຮັດໃຫ້ຝົນນໍ້າແຫ້ງໄປແລ້ວ ພວກດານະວະກໍປ່ອຍມາຍາ ບັນດານໄຟ ແລະລົມ ມາຕໍ່ຕ້ານຂ້າ, ໂອ ພາຣະຕະ!»
Verse 10
ततो5हमग्निं व्यधमं सलिलास्त्रेण सर्वश: । शैलेन च महास्त्रेण वायोरवेगमधारयम्,फिर तो मैंने वारुणास्त्रसे वह सारी आग बुझा दी और महान् शैलास्त्रका प्रयोग करके मायामय वायुका वेग कुण्ठित कर दिया
ຕໍ່ມາ ຂ້າໄດ້ດັບໄຟທັງໝົດດ້ວຍອາວຸດນໍ້າ (ອາວຸດຂອງພຣະວາຣຸນ). ແລະດ້ວຍອາວຸດພູເຂົາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຂ້າໄດ້ຢັບຢັ້ງ ແລະຄວບຄຸມແຮງລົມອັນດຸເດືອດ.
Verse 11
तस्यां प्रतिहतायां ते दानवा युद्धदुर्मदा: । प्राकुर्वन् विविधां मायां यौगपद्येन भारत,भारत! उस मायाका निवारण हो जानेपर वे रणोन्मत्त दानव एक ही समय अनेक प्रकारकी मायाका प्रयोग करने लगे
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: «ເມື່ອມາຍານັ້ນຖືກຕ້ານທານໄດ້ແລ້ວ ພວກດານະວະນັກຮົບ—ເມົາມົນດ້ວຍຄວາມຄືກຄື້ນແຫ່ງສົງຄາມ—ກໍເລີ່ມນໍາໃຊ້ມາຍາຫຼາຍຮູບແບບພ້ອມກັນ, ໂອ ພາຣະຕະ!»
Verse 12
ततो वर्ष प्रादुरभूत् सुमहल्लोमहर्षणम् । अस्त्राणां घोररूपाणामन्नेर्वायोस्तथाश्मनाम्,फिर तो भयानक अस्त्रोंकी तथा अग्नि, वायु और पत्थरोंकी बड़ी भारी वर्षा होने लगी जो रोंगटे खड़े कर देनेवाली थी
ຕໍ່ມາ ກໍເກີດມີຝົນຕົກຢ່າງມະຫາສານ ນ່າຂົນລຸກ—ເປັນຝົນຂອງອາວຸດອັນນ່າຢ້ານກົວ ແລະຍັງມີໄຟ ລົມ ແລະຫີນຕົກລົງດ້ວຍ.
Verse 13
सा तु मायामयी वृष्टि: पीडयामास मां युधि । अथ घोर तमस्तीव्रं प्रादुरासीत् समन््ततः,उस मायामयी वष्नि युद्धमें मुझे बड़ी पीड़ा दी। तदनन्तर चारों ओर महाभयानक अन्धकार छा गया
ອາຈຸນກ່າວວ່າ: «ຝົນມາຍານັ້ນໄດ້ທຳໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າທຸກທົນຢ່າງໜັກໃນກາງສະໜາມຮົບ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ຄວາມມືດທຶບໜາ ແລະນ່າຢ້ານກົວ ກໍ່ປາກົດຂຶ້ນທັນທີທົ່ວທຸກທິດ»។
Verse 14
तमसा संवृते लोके घोरेण परुषेण च । हरयो विमुखाश्चासन् प्रास्खलच्चापि मातलि:,घोर एवं दुःसह तिमिरराशिसे सम्पूर्ण लोकोंके आच्छादित हो जानेपर मेरे रथके घोड़े युद्धसे विमुख हो गये और मातलि भी लड़खड़ाने लगे
ອາຈຸນກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໂລກຖືກຄຸ້ມຄອງດ້ວຍຄວາມມືດອັນນ່າຢ້ານ ແລະແຂງກະດ້າງ ມ້າລາກລົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຫັນໜີຈາກການຮົບ ແລະແມ່ນແຕ່ມາຕາລິກໍ່ສະດຸດລົ້ມເກືອບຈະລົ້ມ»។
Verse 15
हस्ताद्धि रश्मयश्चास्य प्रतोद: प्रापतद् भुवि । असकृच्चाह मां भीत: क्यासीति भरतर्षभ
ອາຈຸນກ່າວວ່າ: «ສາຍບັງຄັບມ້າຫຼຸດອອກຈາກມືຂອງເຂົາ ແລະໄມ້ຕີມ້າກໍ່ຕົກລົງສູ່ພື້ນ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ເຂົາເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າຊ້ຳໆວ່າ ‘ໂອ ອາຈຸນ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ກ້າໃນວົງພະຣະຕະ, ເຈົ້າຢູ່ໃສ?’»។
Verse 16
मां च भीराविशत् तीव्रा तस्मिन् विगतचेतसि । सच मां विगतज्ञान: संत्रस्तमिदमब्रवीत्
ອາຈຸນກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເຂົາສູນເສຍສະຕິ ຄວາມຢ້ານກົວອັນແຮງກໍ່ຄອບງຳຂ້າພະເຈົ້າເຊັ່ນກັນ. ແລ້ວມາຕາລິ—ດັ່ງຄົນສູນເສຍຄວາມຮູ້ສຶກ—ໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ຕົກໃຈ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້»។
Verse 17
सुराणामसुराणां च संग्राम: सुमहानभूत् । अमृतार्थ पुरा पार्थ स च दृष्टो मयानघ
ອາຈຸນກ່າວວ່າ: «ໂອ ປາຣຖະ, ໃນການກ່ອນກ່ອນ ເຄີຍມີສົງຄາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງເທວະດາ ແລະອະສຸຣາ ເພື່ອໄດ້ມາຊຶ່ງອະມຣິຕະ (ນ້ຳອະມະຕະ). ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນສົງຄາມນັ້ນດ້ວຍຕາຂອງຕົນເອງ»។
Verse 18
शम्बरस्य वधे घोर: संग्राम: सुमहानभूत् । सारथ्यं देवराजस्य तत्रापि कृतवानहम्,“शम्बरासुरके वधके समय भी अत्यन्त भयानक युद्ध हुआ था। उसमें भी मैंने देवराज इन्द्रके सारथिका कार्य सँभाला था
ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: «ໃນເວລາທີ່ສັງຫານ ຊຳບະຣະ ໄດ້ເກີດສົງຄາມອັນນ່າຢ້ານກົວ ແລະໃຫຍ່ຫຼວງຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້. ໃນທີ່ນັ້ນເອງ ຂ້າພະເຈົ້າຍັງໄດ້ເປັນສາຣະຖີໃຫ້ແກ່ ພຣະອິນທຣາ ກະສັດແຫ່ງເທວະ».
Verse 19
तथैव वृत्रस्य वधे संगृहीता हया मया । वैरोचनेमहायुद्धं दृष्ट चापि सुदारुणम्
«ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນເວລາທີ່ສັງຫານ ວຣິຕຣະ ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ຈັບບັງຫວຽນມ້າ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າຍັງໄດ້ເຫັນດ້ວຍຕາ ສົງຄາມໃຫຍ່ອັນໂຫດຮ້າຍຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ທີ່ກ່ຽວກັບ ບາລີ ບຸດຂອງ ໄວໂຣຈະນະ».
Verse 20
एते मया महाघोरा: संग्रामा: पर्युपासिता: । न चापि विगततज्ञानो<भूतपूर्वो5स्मि पाण्डव
«ສົງຄາມອັນນ່າຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເຫັນ ແລະເຄີຍເຂົ້າຮ່ວມ. ແຕ່ໂອ ບຸດແຫ່ງປານດຸ! ກ່ອນນີ້ບໍ່ເຄີຍມີເທື່ອໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕົກຢູ່ໃນຄວາມມືດມົນສູນສະຕິເຊັ່ນນີ້».
Verse 21
पितामहेन संहार: प्रजानां विहितो ध्रुवम् । न हि युद्धमिदं युक्तमन्यत्र जगत: क्षयात्
ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: «ເບິ່ງເໝືອນຈະແນ່ນອນວ່າ ພຣະຜູ້ສ້າງ (ວິທາຕາ) ໄດ້ກຳນົດການທຳລາຍສັດທັງປວງໃນວັນນີ້. ສົງຄາມອັນນ່າຢ້ານກົວເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ອາດເໝາະສົມໃນເວລາອື່ນໃດ ນອກຈາກເວລາທີ່ໂລກຈະລະລາຍສິ້ນ».
Verse 22
तस्य तद् वचन श्रुत्वा संस्तभ्यात्मानमात्मना | मोहयिष्यन् दानवानामहं मायाबलं महत्
ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ອາຣຈຸນກໍ່ຕັ້ງສະຕິຂອງຕົນໃຫ້ໝັ້ນຄົງດ້ວຍໃຈອັນແນ່ວແນ່. ດ້ວຍຈິດປາຖະໜາຈະຫຼອກລວງແລະຫັກລ້າງພະລັງມາຍາອັນໃຫຍ່ຂອງພວກດານະວະ ລາວໄດ້ກ່າວກັບມາຕະລີຜູ້ຫວາດກົວວ່າ: «ສາຣະຖີເອີຍ ຢ່າຢ້ານ. ນັ່ງໃຫ້ໝັ້ນເທິງລົດ ແລະເບິ່ງເຖີດ—ພະລັງໃນແຂນຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີເທົ່າໃດ, ແລະອຳນາດຂອງຄັນທະນູ ຄານດີວະ ກັບອາວຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າແຮງກ້າແນວໃດ. ມື້ນີ້ ດ້ວຍມາຍາແຫ່ງອາວຸດທິບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະທຳລາຍມາຍາອັນນ່າຢ້ານກົວຂອງພວກດານະວະ ແລະຄວາມມືດອັນສະຫງົບສະຫງົນທີ່ພວກມັນສ້າງຂຶ້ນ».
Verse 23
अब्र॒ुवं मातलिं भीत॑ं पश्य मे भुजयोर्बलम् | अस्त्राणां च प्रभावं वै धनुषो गाण्डिवस्थ च
ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: «ໂອ ມາຕະລີຜູ້ຫວາດກົວ, ຈົ່ງເບິ່ງພະລັງແຂນສອງຂ້າ ແລະອຳນາດແຫ່ງອາວຸດທັງຫຼາຍ ພ້ອມທັງຄັນທະນູ ຄານດີວ. ຢ່າຢ້ານ; ຈົ່ງນັ່ງໃຫ້ໝັ້ນຄົງເທິງລົດ. ດ້ວຍິດອາວຸດທິບຂອງຂ້າ ຂ້າຈະຂັບໄລ່ມາຍາອັນນ່າສະພຶງຂອງອະສຸຣ ແລະຄວາມມືດໜາທີ່ມັນປົກຄຸມ».
Verse 24
अद्यास्त्रमाययैतेषां मायामेतां सुदारुणाम् । विनिहन्मि तमश्नोग्रं मा भै: सूत स्थिरो भव
ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: «ມື້ນີ້ ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງອາວຸດຂອງຂ້າ ຂ້າຈະທຳລາຍມາຍາອັນໂຫດຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງຂອງອະສຸຣເຫຼົ່ານີ້ ແລະຈະຂັບໄລ່ຄວາມມືດອັນດຸຮ້າຍນີ້ດ້ວຍ. ຢ່າຢ້ານເລີຍ ຜູ້ຂັບລົດ—ຈົ່ງໝັ້ນຄົງ».
Verse 25
एवमुक्त्वाहमसृजमस्त्रमायां नराधिप । मोहनीं सर्वभूतानां हिताय त्रिदिवौकसाम्,नरेश्वर! ऐसा कहकर मैंने देवताओंके हितके लिये अस्त्रसम्बन्धिनी मायाकी सृष्टि की, जो समस्त प्राणियोंको मोहमें डालनेवाली थी
ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ໂອ ພະຣາຊາ, ຂ້າໄດ້ປ່ອຍອຳນາດມາຍາອັນເກີດຈາກອາວຸດ—ເປັນມົນສະເໜ່ທີ່ທຳໃຫ້ສັດທັງປວງຫຼົງໄຫຼ—ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ຢູ່ໃນສະຫວັນ.
Verse 26
पीड्यमानासु मायासु तासु तास्वसुरोत्तमा: । पुनर्बहुविधा माया: प्राकुर्वन्नमितौजस:,उससे असुरोंकी वे सारी मायाएँ नष्ट हो गयीं। तब उन अमित तेजस्वी दानवराजाओंने पुनः नाना प्रकारकी मायाएँ प्रकट की
ເມື່ອມາຍາຫຼາຍປະເພດເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຕ້ານທານແລະທຳລາຍ, ອະສຸຣຜູ້ເປັນເລີດກໍເຫັນວ່າກົນລະຍຸດຂອງຕົນຖືກລົ້ມລະລາຍໝົດ. ແລ້ວບັນດາເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ ຜູ້ມີພະລັງຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ກໍປະກົດມາຍາໃໝ່ໆອີກຫຼາຍຮູບແບບ.
Verse 27
पुन: प्रकाशम भवत् तमसा ग्रस्यते पुन: । भवत्यदर्शनो लोक: पुनरप्सु निमज्जति
ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: «ອີກຄັ້ງໜຶ່ງກໍມີແສງສະຫວ່າງ, ແລ້ວອີກຄັ້ງໜຶ່ງກໍຖືກຄວາມມືດກືນກັບ. ບາງຄາວໂລກທັງປວງກໍກາຍເປັນມອງບໍ່ເຫັນ, ແລະບາງຄາວກໍເຫມືອນຈະຈົມກັບລົງໃນນ້ຳອີກ.»
Verse 28
सुसंगृहीतैहरिभि: प्रकाशे सति मातलि: । व्यचरत् स्वन्दनाग्रयेण संग्रामे लोमहर्षणो
ເມື່ອແສງຕາເວັນປາກົດສະຫວ່າງແຈ້ງແລ້ວ ມາຕະລິ—ໄດ້ຄວບຄຸມມ້າຢ່າງໝັ້ນຄົງ—ກໍເລີ່ມຂັບລົດສົງຄາມອັນຍອດຢ່າງຂອງຕົນ ວິ່ງວຽນໄປມາໃນສະໜາມຮົບອັນນ່າຂົນລຸກ ດ້ວຍຄວາມໄວທີ່ຄວບຄຸມໄດ້ ແລະຝີມືອັນຊໍານານທ່າມກາງຄວາມຫວາດຫວັນແຫ່ງສົງຄາມ.
Verse 29
ततः पर्यपतन्नुग्रा निवातकवचा मयि । तानहं विवरं दृष्टवा प्राहिण्यं यमसादनम्,तब भयानक निवातकवच चारों ओरसे मेरे ऊपर टूट पड़े। उस समय मैंने अवसर देख- देखकर उन सबको यमलोक भेज दिया
ແລ້ວບັນດານັກຮົບນິວາຕະກະວະຈະຜູ້ດຸຮ້າຍ ກໍພາກັນພຸ້ນເຂົ້າຫາຂ້ອຍຈາກທຸກທິດ. ຂ້ອຍເຫັນຊ່ອງວ່າງໃນຍາມທີ່ຄວນ ແລະຟັນຟາດລົງ ສົ່ງພວກເຂົາໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງພະຍົມ—ເພາະໃນສະໜາມຮົບ ການຮູ້ທັນເວລາຄືຜູ້ກໍານົດຊະຕາຂອງຜູ້ຮຸກຮານ.
Verse 30
वर्तमाने तथा युद्धे निवातकवचान्तके । नापश्यं सहसा सर्वान् दानवान् मायया5डवृतान्
ອາຈຸນກ່າວວ່າ: “ໃນຂະນະທີ່ການຮົບນັ້ນຍັງດໍາເນີນຢູ່—ອັນເປັນຄວາມພິນາດສໍາລັບນິວາຕະກະວະຈະ—ທັນໃດນັ້ນ ດານະວະທັງຫມົດກໍຖືກປິດບັງດ້ວຍມາຍາຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອຖືກຄຸ້ມຄອງໂດຍພາບລວງ ພວກເຂົາກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ແລະຂ້ອຍບໍ່ອາດເຫັນໃຜເລີຍ.”
Verse 171
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि निवातकवचयुद्धपर्वणि मायायुद्धे एकसप्तत्यधिकशततमो<ध्याय:
ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສີຣີມະຫາພາຣະຕະ» ພາກ «ວະນະປະຣະວະ»—ໂດຍສະເພາະໃນຕອນກ່ຽວກັບການຮົບກັບນິວາຕະກະວະຈະ ໃນຕອນ «ສົງຄາມແຫ່ງມາຍາ»—ບົດທີ 171 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.
Frequently Asked Questions
The dilemma is whether possessing extraordinary means justifies demonstrative use; the text frames unsanctioned deployment as ethically defective due to predictable, wide-ranging harm to uninvolved beings.
Power is legitimate only when contextually grounded: divine weapons are to be used solely with proper occasion and governance; disciplined preservation and restraint are integral to kṣātra responsibility.
No formal phalaśruti is stated here; the meta-commentary is functional—cosmic disruption and Nārada’s injunction operate as an implicit interpretive frame emphasizing regulated use and the karmic risk of misuse.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.