उद्योगपर्व — अध्याय ८१: कृष्णस्य दूतप्रयाणम्
Udyoga Parva, Chapter 81: Krishna Sets Out as Envoy
वैशम्पायन उवाच इत्युक्त्वा मृदुसंहारं वृजिनाग्रं सुदर्शनम् । सुनीलमसितापाडुी सर्वगन्धाधिवासितम्
vaiśampāyana uvāca | ity uktvā mṛdu-saṃhāraṃ vṛjina-agraṃ sudarśanam | su-nīlam asitā-pāṇḍu sarva-gandhādhivāsitam |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ ຊະນະເມຊະຍະ, ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາງໄດ້ຈັບປອຍຜົມຂອງນາງໄວ້ໃນມືຊ້າຍ—ຜົມທີ່ຮວບຮວມຢ່າງອ່ອນນຸ່ມ ງາມຍິ່ງໃຫ້ເບິ່ງ ສີຟ້າດຳເຂັ້ມ ດຳມັນສະຫວ່າງ ແລະຫອມດ້ວຍນ້ຳຫອມທຸກຊະນິດ. ແລ້ວ ກຣິດສະນາ (ດຣອບະດີ) ທິດາຂອງດຣຸປະດະ—ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ແລະຍ່າງດັ່ງຊ້າງ—ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ ສຣີກຣິດສະນະ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ; ນ້ຳຕາເຕັມດວງຕາ ແລະເລີ່ມເວົ້າ.»
वैशम्पायन उवाच
The verse frames a moral appeal: personal suffering is brought before a dharma-protecting figure (Kṛṣṇa) not merely as emotion, but as a demand for righteous response to wrongdoing. It highlights that injustice, when endured, seeks ethical redress through rightful counsel and action.
After speaking, Draupadī takes her gathered, fragrant, dark tresses in her left hand and goes to Kṛṣṇa. With tear-filled eyes she begins to address him, signaling a turning point where her anguish and the memory of insult are presented as grounds for decisive intervention.