Shloka 53
अध्याय ८ — शल्यस्य सत्कारः, वरदानं, पाण्डवसमागमश्च (Śalya’s Reception, the Boon, and Meeting the Pāṇḍavas)
महातेजस्वी वीरवर युधिष्ठिर! तुमने द्यूतसभामें द्रौपदीके साथ जो दुःख उठाया है
duḥkhāni hi mahātmānaḥ prāpnuvanti yudhiṣṭhira | devair api hi duḥkhāni prāptāni jagatīpate ||
«ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ ວິຣະບຸລຸດຜູ້ມີສະຫງ່າລາສີຍິ່ງໃຫຍ່, ຄວາມທຸກທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບໃນສະພາພະນັນພ້ອມກັບ ດຣາວປະດີ; ຄໍາກະດ້າງທີ່ ກັນນະ ລູກຊາຍຂອງສູຕະ ໄດ້ກ່າວໃສ່ເຈົ້າ; ແລະຄວາມອັບມົງຄົນທີ່ ດຣາວປະດີ ໄດ້ປະສົບຈາກ ຈະຕາສຸຣະ ແລະ ກີຈະກະ ດັ່ງທີ່ ດະມະຍັນຕີ ເຄີຍປະສົບໃນກ່ອນ—ຄວາມທຸກທັງໝົດນີ້ ໃນອະນາຄົດຈະກາຍເປັນຄວາມສຸກສໍາລັບເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໂສກເສົ້າ; ເພາະພຣະລິຂິດ/ກົດແຫ່ງຊະຕາກຳ ແຂງແຮງຍິ່ງ. ແທ້ຈິງ ຄວາມທຸກຍ່ອມມາເຖິງຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່, ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ. ແມ່ນແຕ່ເທວະດາ, ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ, ກໍເຄີຍປະສົບຄວາມທຸກ. ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າເສົ້າໃຈ; ພຣະບັນຊາແຫ່ງຊະຕາກຳ ແຂງແຮງຢ່າງຍິ່ງ, ແລະຄວາມເຈັບປວດທີ່ເຈົ້າໄດ້ອົດທົນ ຈະສຸກງອມເປັນຄຸນດີໃຫ້ເຈົ້າໃນການເວລາ».
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches endurance and moral steadiness: suffering is not a sign of personal failure, since even the noblest and even the gods encounter sorrow. One should therefore bear adversity without despair, trusting that time and destiny can transform hardship into future good.
Śalya addresses Yudhiṣṭhira in the Udyoga Parva, consoling him as the great war approaches. He reframes the Pandavas’ past humiliations and trials as part of a powerful destiny, urging Yudhiṣṭhira to abandon grief and stand firm in his kingly duty.