Shloka 31
Udyoga Parva, Adhyāya 72 — Bhīmasena’s counsel on conciliation and Duryodhana’s disposition
ब्रुवतस्तत्र मे वाक््यं धर्मार्थसहितं हितम् । निशम्य पार्थिवा: सर्वे नानाजनपदेश्वरा:
bruvatastatra me vākyaṃ dharmārthasahitaṃ hitam | niśamya pārthivāḥ sarve nānājanapadeśvarāḥ ||
ໃນທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເວົ້າຖ້ອຍຄໍາທີ່ເປັນປະໂຫຍດ ອີງຢູ່ທັງທຳມະ ແລະ ປະໂຫຍດທາງປະຕິບັດ (ອັດຖະ). ບັນດາກະສັດທັງຫມົດ—ເຈົ້າແຫ່ງແຄວ້ນຫຼາຍດິນແດນ—ຈະຟັງ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາແນະນໍາທີ່ຄິດຄໍານວນດີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະຕັດສິນທາງຈິດທຳຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ຢຸທິສຖິຣະ ຢືນຢັນຄວາມຊອບທຳ ແລະ ຄໍາສັດ; ແລະວ່າ ການປະພຶດຜິດຂອງ ທຸຣະໂຢທະນະ ເກີດຈາກຄວາມໂລບ. ດັ່ງນັ້ນ ຄໍາພິພາກສາທາງຈິດທຳຂອງບັນດາກະສັດທີ່ຊຸມນຸມ ຈຶ່ງກາຍເປັນແຮງກົດດັນທາງການເມືອງຮອບຄວາມຂັດແຍ່ງທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງ.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Speech should be both dharmic and purposeful (dharma + artha), aiming at the welfare (hita) of all; such speech clarifies moral responsibility—truthfulness and righteousness on one side, greed-driven wrongdoing on the other.
Yudhiṣṭhira explains that when he speaks in the royal gathering, the assembled kings from many realms will hear his dharma- and artha-aligned words and arrive at a firm judgment about the characters involved—recognizing Yudhiṣṭhira as righteous and truthful and seeing Duryodhana’s misconduct as arising from greed.