Udyoga Parva, Adhyāya 72 — Bhīmasena’s counsel on conciliation and Duryodhana’s disposition
शत्रुसूदन! कुलीन पुरुषकी निन्दा हो या वध--इनमेंसे वध ही उसके लिये अत्यन्त गुणकारक है; निन्दा नहीं। निन्दा तो जीवनको घृणित बना देती है ।।
tadaiva nihato rājan yadaiva nirapatrapaḥ | ninditaś ca mahārāja pṛthivyāṁ sarvarājabhiḥ ||
ໂອ ກະສັດ, ດຸຣະໂຢທະນະຜູ້ໄຮ້ຄວາມອາຍນັ້ນ ຖືກສັງຫານໃນອີກນັຍໜຶ່ງ ໃນຂະນະທີ່ກະສັດທົ່ວພື້ນພິພົບພາກັນຕໍາໜິເຂົາ. ສໍາລັບຜູ້ມີຊາດຕະກູນສູງ, ການຖືກປະນາມຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະ ທໍາລາຍຫນັກກວ່າຄວາມຕາຍ: ຄວາມຕາຍອາດຮັກສາກຽດໄດ້, ແຕ່ຄວາມອັບອາຍເຮັດໃຫ້ຊີວິດເອງກາຍເປັນສິ່ງນ່າລັງກຽດ.
युधिछिर उवाच
The verse frames public condemnation (nindā) as a form of moral death for a kṣatriya: honor sustains life’s worth, and when a person is universally censured, his social and ethical standing collapses as if he were already slain.
Yudhiṣṭhira addresses the king and remarks that Duryodhana’s shamelessness has already met its downfall: once all rulers denounce him, he is effectively ‘killed’ in reputation, foreshadowing the inevitable ruin that follows adharma.