Dhṛtarāṣṭra’s Inquiry and Sañjaya’s Etymologies of Kṛṣṇa’s Names
Puruṣottama-nāma-nirvacana
संजय उवाच मायां न सेवे भद्रें ते न वृथा धर्ममाचरे । शुद्धभावं गतो भक््त्या शास्त्राद् वेझि जनार्दनम्
sañjaya uvāca māyāṃ na seve bhadraṃ te na vṛthā dharmam ācare | śuddhabhāvaṃ gato bhaktyā śāstrād vetsi janārdanam ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຈົ່ງມີສິຣິມົງຄົນ ໂອ້ ມະຫາຣາຊາ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍພຶງພາມາຍາ—ການຫລອກລວງ—ແລະບໍ່ປະພຶດທຳອັນເປັນແຕ່ພິທີສະແດງອອກໂດຍໄຮ້ສາລະ. ໂດຍຄວາມພັກດີ ໃຈພາຍໃນຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍລິສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ອາໄສອຳນາດຄຳສອນໃນຄຳພີ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຮູ້ຈັກ ພຣະຈະນາຣະດະນະ (ພຣະກຣິດສະນະ) ຕາມຄວາມເປັນຈິງ.»
संजय उवाच
True religious life is marked by sincerity: avoiding deceit (māyā) and rejecting hollow, performative dharma. Devotion (bhakti) purifies the inner disposition, enabling genuine understanding of Kṛṣṇa (Janārdana) grounded in śāstra rather than in pretense.
Sanjaya, speaking to the king, asserts his moral credibility: he does not employ trickery and does not follow dharma as hypocrisy. He explains that through devotion his mind has become pure, and thus he is able—by scriptural testimony—to know and speak rightly about Janārdana (Śrī Kṛṣṇa).