Shloka 2
मिथ्या प्रतिज्ञाय मया यदस्त्रं रामात् कृतं ब्रह्ममयं पुरस्तात् | विज्ञाय तेनास्मि तदैवमुक्त- स््ते नान्तकाले प्रतिभास्यतीति,“राजन! मैंने पूर्वकालमें झूठे ही अपनेको ब्राह्मण बताकर परशुरामजीसे जब ब्रह्मास्त्रकी शिक्षा प्राप्त कर ली, तब उन्होंने मेरा यथार्थ परिचय जानकर मुझसे इस प्रकार कहा--“कर्ण! अन्त समय आनेपर तुम्हें इस ब्रह्मास्त्रका स्मरण नहीं रहेगा”
mithyā pratijñāya mayā yad astraṃ rāmāt kṛtaṃ brahmamayaṃ purastāt | vijñāya tenāsmi tadaivam uktaḥ te nāntakāle pratibhāsyatīti |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ! ໃນການກ່ອນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອ້າງຕົນດ້ວຍຄໍາມຸສາວ່າເປັນພຣາຫມະນ ແລະໄດ້ຮຽນຮູ້ ອາວຸດພຣະພຣະຫມ (ພຣະຫມາສະຕຣະ) ຈາກ ຣາມະ (ປະຣະຊຸຣາມ)। ແຕ່ເມື່ອທ່ານຮູ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນໃຜ ທ່ານກໍໄດ້ກ່າວຄໍາສາບແຊ່ງທັນທີວ່າ: ‘ເມື່ອເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ ພຣະຫມາສະຕຣະນີ້ ຈະບໍ່ປາກົດໃນຄວາມຈໍາຂອງເຈົ້າ’»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power gained through falsehood carries an ethical cost: the very knowledge acquired by deceit becomes unreliable, failing at the decisive moment. The verse frames this as a moral law expressed through Paraśurāma’s curse—untruth undermines one’s own strength.
Karna recounts that he obtained instruction in the Brahmāstra from Paraśurāma by pretending to be a Brahmin. When Paraśurāma realized Karna’s true identity, he cursed him that, at the final crisis (the end-time), the Brahmāstra would not come to Karna’s memory.