Shloka 6
Adhyaya 60: Self-Assertion, Daiva, and the Rhetoric of Inevitability (उद्योग पर्व)
“भरतश्रेष्ठ! देवता मनुष्योंकी भाँति काम, क्रोध, लोभ और द्वेषभावसे किसी कार्यमें प्रवृत्त नहीं होते हैं ।। यदा हानिनिश्च वायुश्न धर्म इन्द्रोडश्विनावपि । कामयोगातु प्रवर्तेरन् न पार्था दुःखमाप्तनुयु:,“यदि अग्नि, वायु, धर्म, इन्द्र तथा दोनों अश्विनी-कुमार भी कामनाके वशीभूत होकर सब कार्योमें प्रवृत्त होने लग जाते, तब तो कुन्तीपुत्रोंकी कभी दुःख उठाना ही नहीं पड़ता
bharataśreṣṭha! devatā manuṣyāṇāṃ yathā kāma-krodha-lobha-dveṣa-bhāvena kasyāṃcid api kriyāyāṃ na pravartante. yadā hy agnir vāyuś ca dharma indro ’śvināv api kāma-yogāt tu pravarteran, na pārthā duḥkham āptum anuyuḥ.
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາພາຣະຕະ, ພວກເທວະດາບໍ່ໄດ້ເຮັດການກະທຳເຫມືອນມະນຸດ—ຖືກຂັບດັນໂດຍກາມ, ໂກຣດ, ໂລບ, ແລະຄວາມຊັງ. ເພາະຖ້າອັກນິ, ວາຍຸ, ທັມມະ, ອິນທຣະ, ແລະອັສວິນຝາແຝດທັງສອງ ຈະກະທຳທຸກເລື່ອງພາຍໃຕ້ການບັງຄັບຂອງຄວາມປາຖະໜາ, ແລ້ວລູກຊາຍຂອງກຸນຕີ (ພານດະວະ) ກໍຈະບໍ່ຕ້ອງປະສົບທຸກຂ໌ເລີຍ»។
वैशम्पायन उवाच