Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
अश्रान्त: स्यादनादाता सम्मतो निरुपद्रव: । शिष्टो न शिष्टवत् स स्याद् ब्राह्माणो ब्रह्मवित् कवि:
aśrāntaḥ syād anādātā sammato nirupadravaḥ | śiṣṭo na śiṣṭavat sa syād brāhmaṇo brahmavit kaviḥ ||
ສນັດສຸຊາຕະກ່າວວ່າ: ພຣາຫມະນະທີ່ແທ້ ແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ເມື່ອຍລ້າໃນການປະຕິບັດສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດ, ບໍ່ຮັບຂອງຂວັນ, ໄດ້ຮັບການນັບຖືໃນຫມູ່ຄົນດີ ແລະຢູ່ພົ້ນຈາກການກໍ່ຫຼືດຶງດູດອັນຕະລາຍ. ແມ່ນຜູ້ມີວິນັຍແທ້ ແຕ່ບໍ່ໂຄສະນາຄວາມສຸພາບຂອງຕົນ. ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ແລະເປັນນັກປັນຍາຜູ້ເຫັນໄກ.
सनत्युजात उवाच
The verse defines brahminical excellence as ethical steadiness and inner realization: tireless commitment to duty, refusal to live by taking gifts, being respected by the good, harmlessness (being free from causing/meeting upadrava), and genuine refinement without self-display—culminating in being a brahmavit and kavi (a realized, discerning sage).
In the Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a didactic setting) on higher dharma and spiritual wisdom. Here he characterizes the true brāhmaṇa not by birth or outward markers but by conduct, restraint, and realized knowledge of Brahman.