Shloka 66
Ārjava, Satya, and the Virocana–Sudhanvan Exemplum
Udyoga-parva 35
अवध्या ब्राह्मणा गावो ज्ञातय: शिशव: स्त्रिय: । येषां चान्नानि भुज्जीत ये च स्यु: शरणागता:,ब्राह्मण, गौ, कुटुम्बी, बालक, स्त्री, अन्नदाता और शरणागत-ये अवध्य होते हैं
avadhyā brāhmaṇā gāvo jñātayaḥ śiśavaḥ striyaḥ | yeṣāṃ cānnāni bhujjīta ye ca syuḥ śaraṇāgatāḥ ||
ວິດູຣະປະກາດວ່າ: ບາງພວກບໍ່ຄວນຖືກທຳຮ້າຍເດັດຂາດ—ພຣາຫມັນ, ງົວ, ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ, ເດັກນ້ອຍ, ແລະແມ່ຍິງ. ອີກທັງ ຜູ້ທີ່ໃຫ້ອາຫານແລະການຫຼ້ຽງຊີບແກ່ເຮົາ ແລະຜູ້ທີ່ມາຂໍພຶ່ງພາ (ຜູ້ຂໍລີ້ໄພ) ທັງປວງ ກໍຕ້ອງຖືກນັບວ່າ “ຫ້າມທຳຮ້າຍ”. ໃນກອບຄິດຂອງ Udyoga Parva ທີ່ກຳລັງຊັ່ງນ້ຳໜັກເລື່ອງສົງຄາມ ບົດນີ້ວາງເສັ້ນແດນຂອງທຳມະຢ່າງຊັດເຈນ: ຄວາມກະຕັນຍູ, ການປົກປ້ອງຜູ້ອ່ອນແອ, ແລະໜ້າທີ່ໃຫ້ທີ່ພຶ່ງແກ່ຜູ້ມາຂໍອາໄສ ແມ່ນຂໍ້ຫ້າມທີ່ບໍ່ອາດລະເລີຍໄດ້ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ທ່າມກາງຄວາມຂັດແຍ່ງທາງອຳນາດ.
विदुर उवाच
Educational Q&A
Vidura teaches that dharma places firm limits on violence: Brahmins, cows, relatives, children, women, benefactors who provide one’s food, and anyone who seeks refuge are to be regarded as inviolable. The verse emphasizes gratitude and the sacred duty of protection, especially toward the vulnerable and the surrendered.
In Udyoga Parva, as tensions escalate toward the Kurukṣetra war, Vidura offers moral counsel (nīti) to restrain adharma. This verse functions as a normative reminder: even in political crisis, one must not cross certain ethical boundaries, particularly regarding dependents, benefactors, and those who surrender or seek shelter.