Shloka 2
Adhyaya 32: Saṃjaya’s Return, Audience with Dhṛtarāṣṭra, and Ethical Admonition
वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! [संजयके चले जानेपर] महाबुद्धिमान् राजा धृतराष्ट्रने द्वारपालसे कहा--'मैं विदुरसे मिलना चाहता हूँ। उन्हें यहाँ शीघ्र बुला लाओ' ।। प्रहितो धृतराष्ट्रेण दूत: क्षत्तारमब्रवीत् । ईश्वरस्त्वां महाराजो महाप्राज्ञ दिदृक्षति,विदुर और धृतराष्ट्र धृतराष्ट्रका भेजा हुआ वह दूत जाकर विदुरसे बोला--“महामते! हमारे स्वामी महाराज धृतराष्ट्र आपसे मिलना चाहते हैं!
vaiśampāyana uvāca | prahito dhṛtarāṣṭreṇa dūtaḥ kṣattāram abravīt | īśvaras tvāṃ mahārājo mahāprajña didṛkṣati ||
ໄວຊັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ທູດຜູ້ຖືກສົ່ງໂດຍ ທ້າວ ທຣິຕະຣາສຕຣະ ໄດ້ໄປຫາ ວິທຸຣະ ຜູ້ເປັນຂັດຕະ (ຂ້າລາຊະສໍານັກ) ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ຮອບຮູ້, ພະຣາຊາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ—ປາດຖະນາຈະເຫັນທ່ານ»។ ເຫດການນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຍາມວິກິດທີ່ກໍາລັງທະວີຄວາມຮຸນແຮງ ຜູ້ປົກຄອງຍ່ອມແສວຫາຄໍາຊີ້ນໍາຈາກຜູ້ມີຄວາມຊື່ສັດ ແລະການຕັດສິນອັນແຈ້ງຊັດ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even powerful rulers must seek and heed wise counsel; the narrative highlights the ethical necessity of consulting a dharmic advisor (Vidura) when decisions carry grave consequences for the realm.
After dispatching a messenger, Dhṛtarāṣṭra has Vidura summoned; the envoy approaches Vidura and conveys that the king wishes to meet him.