Shloka 15
Udyoga Parva, Adhyaya 31 — Yudhiṣṭhira’s Instructions to Sañjaya
Peace Appeal and Five-Village Proposal
अजातगशशभत्रुस्तु विहाय पाप॑ं जीर्णा त्वचं सर्प इवासमर्थाम् । विरोचतेडहार्यवृत्तेन वीरो युधिष्ठिरस्त्वयि पापं विसृज्य,जैसे सर्प पुरानी केंचुलको, जो शरीरमें ठहर नहीं सकती, उतारकर चमक उठता है, उसी प्रकार अजातशत्रु वीर युधिष्ठिर पापका परित्याग करके और उस पापको आपपर ही छोड़कर अपने स्वाभाविक सदाचारसे सुशोभित हो रहे हैं
sañjaya uvāca | ajātaśatruḥ tu vihāya pāpaṃ jīrṇāṃ tvacaṃ sarpa ivāsamarthām | virocate dhārya-vṛttena vīro yudhiṣṭhiras tvayi pāpaṃ visṛjya ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອລະທິ້ງບາບ—ດັ່ງງູຖອດໜັງເກົ່າທີ່ບໍ່ອາດເກາະກັບກາຍໄດ້ອີກ—ອະຊາຕະສັດຣູ ວີຣະບຸລຸດ ຢຸທິສຖິຣ ກໍ່ສ່ອງສະຫວ່າງຂຶ້ນ. ໂດຍໃຫ້ພາລະແຫ່ງຄວາມຜິດຕົກຢູ່ເທິງທ່ານ ແລະກັບຄືນສູ່ຈັນຍາບັນອັນໝັ້ນຄົງຂອງຕົນ ລາວຈຶ່ງປາກົດງາມສະຫງ່າໃນຄຸນທຳທຳມະຊາດຂອງລາວ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Moral clarity and steadfast right conduct make a person ‘shine’; wrongdoing should be renounced rather than carried forward, and ethical integrity is portrayed as a natural radiance restored when sin is cast off.
Sañjaya describes Yudhiṣṭhira’s renewed moral brilliance: he has abandoned ‘pāpa’ and, by placing the blame/burden of wrongdoing upon the addressed party (‘tvayi’), stands out in his own upholdable righteous conduct, compared to a serpent shedding an old skin.