अध्याय २९ — वासुदेव–संजय संवादः
Karma, Varṇa-Dharma, and the Ethics of Governance
जनार्दनं भीमसेनार्जुनौ च माद्रीसुतो सात्यकिं चेकितानम् । आमन्त्रय गच्छामि शिवं सुखं व: सौम्येन मां पश्यत चक्षुषा नूपा:,भगवान् श्रीकृष्ण, भीमसेन, अर्जुन, नकुल, सहदेव, सात्यकि तथा चेकितानसे भी आज्ञा लेकर मैं जा रहा हूँ। आपलोगोंको सुख और कल्याणकी प्राप्ति हो। राजाओ! आप मेरी ओर स्नेहपूर्ण दृष्टिसे देखें
sañjaya uvāca | janārdanaṃ bhīmasenārjunau ca mādrīsuto sātyakiṃ cekitānam | āmantarya gacchāmi śivaṃ sukhaṃ vaḥ saumyena māṃ paśyata cakṣuṣā nṛpāḥ ||
ສັນຈະຍະກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂໍລາຈານາຣະດະນະ (ພຣະກຣິດສະນະ), ພີມະເສນ ແລະ ອາຣະຈຸນ, ພ້ອມທັງລູກຂອງມາດຣີ (ຝາແຝດ), ສາຕະຍະກິ ແລະ ເຈກິຕານ; ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະເດີນທາງໄປ. ຂໍໃຫ້ຄວາມມົງຄຸນແລະຄວາມສຸກສະຫງົບມີແກ່ພວກທ່ານ. ໂອ ບັນດາກະສັດ, ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານເບິ່ງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍສາຍຕາອ່ອນໂຍນແຫ່ງຄວາມເມດຕາ»។
संजय उवाच
The verse highlights dharmic conduct in tense times: one should depart only after taking proper leave, and one should offer blessings and maintain goodwill (saumya-dṛṣṭi) even amid political and martial uncertainty.
Sañjaya addresses the assembled kings, stating that he has taken leave of Kṛṣṇa and key Pāṇḍava allies (Bhīma, Arjuna, Mādrī’s son, Sātyaki, Cekitāna) and is now departing, while wishing them auspiciousness and asking for a kindly gaze.