भीष्मस्वप्न-स्मृत्युपाख्यानम् | Bhīṣma’s Dream-Linked Recollection of the Paraśurāma Combat
अपि चैतन्मया राजन् नारदे5पि निवेदितम् | व्यासे चैव तथा कार्य तौ चोभौ मामवोचताम्,राजन! मैंने यह वृत्तान्त देवर्षि नारद और महर्षि व्याससे भी निवेदन किया था। उस समय उन दोनोंने मुझसे कहा--“भीष्म! तुम्हें काशिराजकी कनन््याके विषयमें तनिक भी विषाद नहीं करना चाहिये। दैवके विधानको पुरुषार्थके द्वारा कौन टाल सकता है?”
api caitanmāyā rājan nārade ’pi niveditam | vyāse caiva tathā kārya tau cobhau mām avocatām ||
ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຂ້ອຍໄດ້ທູນເລື່ອງນີ້ແກ່ເທວະຣິສີ ນາຣະດະ (Nārada) ແລະກໍໄດ້ໃຫ້ນໍາໄປກ່າວແກ່ ມະຫາຣິສີ ວະຍາສະ (Vyāsa) ດ້ວຍ. ທັງສອງກ່າວກັບຂ້ອຍວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຢ່າໄດ້ເສົ້າໝອງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ເລື່ອງທິດາຂອງກະສັດກາສີ. ຜູ້ໃດຈະອາດໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມຂອງມະນຸດ ໄປຫັນກັບສິ່ງທີ່ຊະຕາກໍາກໍານົດໄວ້?”
राम उवाच
The verse emphasizes acceptance of daiva-vidhāna (destiny/divine ordinance) and counsels freedom from grief over outcomes that lie beyond one’s control, suggesting that puruṣārtha (human effort) cannot always overturn what is fated.
The speaker tells the king that he consulted the sages Nārada and Vyāsa about the troubling matter concerning the daughter of the King of Kāśī, and both sages advised him not to lament, because destiny cannot be easily countermanded by personal effort.