भीष्म–रामजामदग्न्ययुद्धप्रस्थानवर्णनम्
Bhishma’s Account of Parashurama’s Challenge and the March to Kurukshetra
ततो<हं राममासाद्य बाणवर्षैक्ष॒ कौरव । अवाकिरं सुसंरब्ध: संरब्धं च जिगीषया,कौरव! तब मैंने क्रोधमें भरे हुए परशुरामजीके पास पहुँचकर उन्हें जीतनेकी इच्छासे स्वयं भी कुपित होकर उनके ऊपर बाणोंकी वर्षा प्रारम्भ कर दी
tato 'haṃ rāmam āsādya bāṇavarṣaiḥ kṣa kaurava | avākiraṃ susaṃrabdhaḥ saṃrabdhaṃ ca jigīṣayā ||
ຈາກນັ້ນ ໂອ ກະວຣະວະ, ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໄປຫາຣາມະ (ປະຣະສຸຣາມະ) ແລະ ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນອັນຮຸນແຮງ ພ້ອມຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຈະເອົາຊະນະລາວ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍລຸກໂກດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ ແລະ ເລີ່ມສາດລູກສອນເປັນຝົນໃສ່ລາວ.
भीष्म उवाच
The verse highlights steadfastness in one’s chosen dharma: Bhīṣma, though facing a revered figure, acts according to his warrior obligation and personal vow, showing how duty and honor can demand difficult, morally weighty confrontations.
Bhīṣma narrates that he went to Paraśurāma and, burning with anger and determined to win, began attacking him by releasing a rain of arrows—marking the escalation into direct combat.