Shloka 2
अम्बा–राम–भीष्म संवादः
Amba–Rama–Bhishma Dialogue on Vow and Refuge
काश्ये न काम गृह्नामि शस्त्र वै वरवर्णिनि । ऋते ब्रह्मविदां हेतो: किमनयत् करवाणि ते,भीष्मजी कहते हैं--राजन्! अम्बाके ऐसा कहनेपर कि प्रभो! भीष्मको मार डालिये। परशुरामजीने रो-रोकर बार-बार प्रेरणा देनेवाली उस कन्यासे इस प्रकार कहा--'सुन्दरी! काशिराजकुमारी! मैं अपनी प्रतिज्ञाके अनुसार किसी वेदवेत्ता ब्राह्मणको आवश्यकता हो तो उसीके लिये शस्त्र उठाता हूँ। वैसा कारण हुए बिना इच्छानुसार हथियार नहीं उठाता। अतः इस प्रतिज्ञाकी रक्षा करते हुए मैं तेरा दूसरा कौन-सा कार्य करूँ
kāśye na kāma gṛhṇāmi śastraṃ vai varavarṇini | ṛte brahmavidāṃ hetoḥ kim anyat karavāṇi te ||
«ນາງຜູ້ງາມຜູ້ມີຜິວພັນສູງສົ່ງ, ເຈົ້າທິດາແຫ່ງກາສີ! ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຍົກອາວຸດຂຶ້ນເພາະຄວາມປາຖະໜາສ່ວນຕົວ. ນອກເສຍແຕ່ມີເຫດອັນເກີ່ຍວກັບການຄຸ້ມຄອງ ຫຼື ຈຸດປະສົງຂອງຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ (ນັກວິຊາເວດ), ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໃຊ້ອາວຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ຮັກສາສັດຈະປະຕິຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮັບໃຊ້ສິ່ງໃດອື່ນໃຫ້ເຈົ້າໄດ້?»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes ethical restraint: weapons should not be taken up from personal desire or impulse. One must act within the bounds of one’s vow and dharma, using force only for a legitimate, principled cause.
In the Ambā–Bhīṣma–Paraśurāma episode, Ambā urges Paraśurāma to kill Bhīṣma. Paraśurāma replies that he cannot take up arms merely at will; he is bound by his vow and will fight only when a proper cause—especially connected with the duty toward learned Brahmins—arises, and he asks what else he can do for her while keeping his pledge.