Shloka 15
अम्बा-शाल्वसंवादः | Amba’s Appeal to Śālva and His Refusal
ते यतथध्वं परं शक््त्या सर्वे मोक्षाय पार्थिवा: । प्रसह् हि हराम्येष मिषतां वो नरर्षभा:,पराक्रम ही इन कन्याओंका शुल्क है, यह जानकर उन्हें रथपर चढ़ा लेनेके पश्चात् मैंने वहाँ आये हुए समस्त भूपालोंसे कहा--“नरश्रेष्ठ राजाओ! शान्तनुपुत्र भीष्म इन राजकन्याओंका अपहरण कर रहा है, तुम सब लोग पूरी शक्ति लगाकर इन्हें छुड़ानेका प्रयत्न करो; क्योंकि मैं तुम्हारे देखते-देखते बलपूर्वक इन्हें लिये जाता हूँ"; इस बातको मैंने बारंबार दुहराया
te yatatadhvaṁ paraṁ śaktyā sarve mokṣāya pārthivāḥ | prasaḥ hi harāmy eṣa miṣatāṁ vo nararṣabhāḥ ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ບັນດາກະສັດ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ກ້າໃນຫມູ່ມະນຸດ! ພວກເຈົ້າທັງຫມົດຈົ່ງພະຍາຍາມດ້ວຍກໍາລັງສຸດທ້າຍເພື່ອຊ່ວຍເຈົ້າຍິງເຫຼົ່ານີ້. ເພາະຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງນໍາເຈົ້າຍິງເຫຼົ່ານີ້ໄປດ້ວຍກໍາລັງ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຈົ້າກໍາລັງເບິ່ງຢູ່»। ຫຼັງຈາກຍົກເຈົ້າຍິງຂຶ້ນເທິງລົດຮົບຂອງຕົນ ລາວໄດ້ປະກາດຄໍານີ້ຊໍ້າໆຕໍ່ບັນດາຜູ້ປົກຄອງທີ່ມາຊຸມນຸມ—ເປີດເຜີຍເຊີນໃຫ້ຕໍ່ສູ້ກັບການພາໄປນີ້ ເພື່ອໃຫ້ການຕັດສິນຢູ່ທີ່ວິລະກໍາໃນສົງຄາມ ບໍ່ແມ່ນຢູ່ທີ່ການລັກລອບ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a kshatriya ideal of public accountability in acts of power: Bhishma does not conceal the seizure but openly challenges the kings to resist, framing legitimacy through valor and open contest rather than covert wrongdoing—while still raising ethical tension about coercion and consent.
After placing the princesses on his chariot, Bhishma addresses the gathered kings and repeatedly declares that he is taking the maidens by force, urging them to use their full strength to rescue them—thereby inviting battle and making the act a public, contested deed.