अध्याय १६९ — भीष्मस्य पाण्डवसेनाप्रशंसा तथा शिखण्डिविषये नियमः
Bhīṣma’s Appraisal of Pāṇḍava Forces and His Constraint Regarding Śikhaṇḍin
२-27: हु हक अल सप्तत्याधिेकशततमो< ध्याय: पाण्डवपक्षके रथियों और महारथियोंका वर्णन तथा विराट और द्रुपदकी प्रशंसा भीष्म उवाच द्रौपदेया महाराज सर्वे पजच महारथा: । वैराटिरुत्तरशक्षैव रथोदारो मतो मम,भीष्मजी कहते हैं--महाराज! द्रौपदीके जो पाँच पुत्र हैं, वे सब-के-सब महारथी हैं। विराटपुत्र उत्तरको मैं उदार रथी मानता हूँ
bhīṣma uvāca | draupadeyā mahārāja sarve pañca mahārathāḥ | vairāṭir uttaraś caiva rathodāro mato mama ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຂໍພຣະອົງມະຫາຣາຊາ, ບຸດທັງຫ້າຂອງດຣອບະດີ ລ້ວນແຕ່ເປັນມະຫາຣະຖະ. ແລະ ອຸຕຕະຣະ ບຸດຂອງວິຣາຕະ—ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຂ້າ—ເປັນນັກຮົບລົດຜູ້ສູງສົ່ງ ແລະສົມກຽດ».
भीष्म उवाच
The verse highlights the ethical seriousness of war by emphasizing the caliber of those involved: when great warriors stand on a side, the conflict is not trivial, and responsibility, honor, and kṣatriya-dharma become weightier.
Bhishma is describing notable fighters aligned with the Pandava side, praising the five Draupadeyas as mahārathas and recognizing Uttara, Virata’s son, as a noble and capable chariot-warrior.