सिंहनादाश्न विविधा वाहनानां च नि:स्वना: । प्रादुरासन्नन भ्रे च वर्ष रुधिरकर्दमम्,उस समय वीरोंके सिंहनाद तथा वाहनोंके नाना प्रकारके शब्द सब ओर गूँज उठे। बिना बादलके ही आकाशसे रक्तकी वर्षा होने लगी, जिसकी कीच जम गयी
siṃhanādāś ca vividhā vāhanānāṃ ca niḥsvanāḥ | prādurāsann anabhrē ca varṣaṃ rudhirakardamam ||
ໄວສັມປາຍະນະກ່າວວ່າ: ສຽງຮ້ອງສົງຄາມດັ່ງສິງໂຕຂອງວີຣະຊົນ ແລະສຽງອື້ອື່ນຫຼາກຫຼາຍຂອງລົດສົງຄາມ ແລະພາຫະນະອື່ນໆ ດັງກ້ອງຂຶ້ນທຸກທິດ. ແລະແມ່ນວ່າຟ້າໄຮ້ເມກ ກໍມີຝົນເລືອດຕົກລົງ ຈົນພື້ນດິນກາຍເປັນຕົມເລືອດ—ເປັນລາງຮ້າຍທີ່ທຳນາຍຄວາມມືດມົນທາງທຳ ແລະຄວາມພິນາດທີ່ສົງຄາມຈະປ່ອຍອອກມາ.
वैशम्पायन उवाच
The verse frames war as ethically catastrophic: even nature seems to protest through ominous signs. The ‘rain of blood’ symbolizes the inevitable human suffering and moral pollution that follow when conflict escalates beyond dharma.
As martial preparations intensify, heroic roars and the rumble of war-vehicles fill the surroundings. Simultaneously, a supernatural portent occurs—blood rains from a cloudless sky, creating a mire—signaling impending slaughter and grave consequences.