Shloka 24
भवेयमिति संचिन्त्य ब्राह्म॒णं तं नमस्य च । कौतूहलात् तु तं लब्ध्वा बालिश्यादाचरं तदा । कन्या सती देवमर्कमासादयमहं ततः,“मैं अपने ऊपर आनेवाले सब प्रकारके दोषोंका निवारण करती हुई पिताकी दृष्टिमें अपने सदाचारकी रक्षा करती रहती थी। मैंने सोचा, क्या करूँ, जिससे मुझे पुण्य हो और मैं अपराधिनी न होऊँ। यह सोचकर मैंने मन-ही-मन उन ब्राह्मणदेवताको नमस्कार किया और उस मन्त्रको पाकर कौतूहल तथा अविवेकके कारण मैंने उसका प्रयोग आरम्भ कर दिया। उसका परिणाम यह हुआ कि कन्यावस्थामें ही मुझे भगवान् सूर्यदेवका संयोग प्राप्त हुआ
bhaveyam iti saṃcintya brāhmaṇaṃ taṃ namasya ca | kautūhalāt tu taṃ labdhvā bāliśyād ācaran tadā | kanyā satī devam arkam āsādayam ahaṃ tataḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ຄິດວ່າ «ໃຫ້ເປັນແນວນັ້ນ» ແລ້ວ ນາງໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣາຫມັນຜູ້ນັ້ນ ແລະໄດ້ຮັບມົນຕຣາ. ຕໍ່ມາ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢາກຮູ້ ແລະຄວາມເປັນເດັກອ່ອນປັນຍາ ນາງເລີ່ມນໍາມັນໄປໃຊ້. ຜົນຄື—ໃນຂະນະທີ່ຍັງເປັນສາວພຣົມຈັນ ນາງໄດ້ຮອດການຮ່ວມສຳພັນກັບເທວະ ອາຣກະ ພຣະອາທິດ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical causality: even actions begun without malicious intent—driven by curiosity and immature judgment—can yield life-altering consequences. It implicitly commends discernment (viveka) and restraint in the use of powerful means (mantra), especially when one is concerned with preserving dharma and social integrity.
The speaker recounts receiving a mantra from a brāhmaṇa and, out of curiosity and youthful folly, testing it. The mantra’s effect brings the Sun-god (Arka/Sūrya) to her, resulting in a divine union while she is still a maiden—setting up the later narrative consequences associated with this event.