Shloka 1
Kuntī–Karṇa Saṃvāda: Lineage Disclosure and Appeal to Fraternal Dharma
है अर छा | है >> चतुश्नत्वारिशर्दाधिकशततमो< ध्याय: विदुरकी बात सुनकर युद्धके भावी दुष्परिणामसे व्यथित हुई कुन्तीका बहुत सोच-विचारके बाद कर्णके पास जाना वैशम्पायन उवाच असिद्धानुनये कृष्णे कुरुभ्य: पाण्डवान् गते । अभिगम्य पृथां क्षत्ता शनै: शोचन्निवाब्रवीत्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! जब श्रीकृष्णका अनुनय असफल हो गया और वे कौरवोंके यहाँसे पाण्डवोंके पास चले गये, तब विदुरजी कुन्तीके पास जाकर शोकमग्न- से हो धीरे-धीरे इस प्रकार बोले--
Vaiśampāyana uvāca | asiddhānunaye kṛṣṇe kurubhyaḥ pāṇḍavān gate | abhigamya pṛthāṃ kṣattā śanaiḥ śocann ivābravīt ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອການປະນີປະນອມຂອງ ກຣິດສະນະ ບໍ່ສຳເລັດ ແລະພຣະອົງໄດ້ອອກຈາກສະພາກຸຣຸໄປຫາພວກປານດະວະ, ວິດູຣະ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງພະລາຊວັງ ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ ປຣິຖາ (ກຸນຕີ) ແລະດັ່ງຄົນທີ່ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າກົດທັບ ໄດ້ເວົ້າກັບນາງຢ່າງແຜ່ວເບົາດັ່ງນີ້.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When righteous conciliation fails, the wise respond not with haste but with sober counsel, mindful of the moral responsibility and human suffering that war will bring. The verse highlights ethical seriousness at the moment diplomacy collapses.
Kṛṣṇa’s peace embassy at the Kuru court has not succeeded, and he returns to the Pāṇḍavas. In the aftermath, Vidura—deeply troubled—goes to Kuntī and begins speaking to her gently, setting up a reflective counsel scene before the war.