Shloka 28
Udyoga Parva Adhyāya 132 — Vidura’s Counsel on Udyama, Yaśas, and Kṣātra-Dharma
नेदृशं बन्धुमासाद्य बान्धव: सुखमेधते । जिस दुर्बल मनुष्यका शत्रुपक्षेके लोग अभिनन्दन करते हों, जो सब लोगोंके द्वारा अपमानित होता हो, जिसके आसन और वस्त्र निकृष्ट श्रेणीके हों, जो थोड़े लाभसे ही संतुष्ट होकर विस्मय प्रकट करता हो, जो सब प्रकारसे हीन, क्षुद्र जीवन बितानेवाला और ओछे स्वभावका हो, ऐसे बन्धुको पाकर उसके भाई-बन्धु सुखी नहीं होते | २६-२७ ह ।। अवृत्त्यैव विपत्स्यामो वयं राष्ट्रात् प्रवासिता:
nedṛśaṃ bandhum āsādya bāndhavaḥ sukham edhate |
ໄດ້ຍາດພີ່ນ້ອງແບບນັ້ນມາ ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນກໍບໍ່ອາດເຈີຣິນໃນຄວາມສຸກແທ້ໄດ້. ຄົນອ່ອນແອຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ແມ່ນແຕ່ຝ່າຍສັດຕູຍັງປາກຊົມ, ຖືກຄົນທັງປວງດູໝິ່ນ, ມີບ່ອນນັ່ງແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຕ່ຳສຸດ, ຕື່ນຕະລຶງແລະພໍໃຈກັບກຳໄລນ້ອຍນິດ, ດຳລົງຊີວິດຕ່ຳຕ້ອຍ ຈິດໃຈຄັບແຄບ ແລະຫຍາບຊ້າ—ຍາດແບບນັ້ນກາຍເປັນເຫດໃຫ້ອັບອາຍແລະທຸກຍາກ ບໍ່ແມ່ນທີ່ພຶ່ງ; ດັ່ງນັ້ນຍາດຂອງເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເຈີຣິນເພາະເຂົາ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
A family’s welfare depends not merely on having relatives, but on their character and conduct. An unworthy, servile, and contemptible kinsman—content with paltry gains and lacking dignity—brings no real support or happiness to his own people.
Vāyudeva is describing, in admonitory terms, the kind of person whose presence as a ‘relative’ becomes a liability. The verse functions as a moral characterization within the Udyoga Parva’s counsel-filled setting, where virtues and failings are weighed before decisive action.