Shloka 4
Udyoga-parva Adhyāya 130: Kuntī’s Instruction on Rājadharma and Daṇḍanīti
एवमुक््त्वा जहासोच्चै: केशव: परवीरहा । तस्य संस्मयत: शौरेरविंद्युद्रपा महात्मन:,ऐसा कहकर विपक्षी वीरोंका विनाश करनेवाले भगवान् केशव उच्चस्वरसे अट्टहास करने लगे। हँसते समय उन महात्मा श्रीकृष्णके श्रीअंगोंमें स्थित विद्युतके समान कान्तिवाले तथा अँगूठेके बराबर छोटे शरीरवाले देवता आगकी लपटें छोड़ने लगे। उनके ललाठमें ब्रह्मा और वक्षःस्थलमें रुद्रदेव विद्यमान थे
evam uktvā jahāsa uccaiḥ keśavaḥ paravīrahā | tasya saṃsmayataḥ śaurer avindyudrapā mahātmanaḥ |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເກສະວະ—ຜູ້ສັງຫານວີຣະຊົນຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານ—ໄດ້ຫົວເຮາະດັງກ້ອງ. ໃນຂະນະທີ່ ຊາວຣິ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ຫົວເຮາະດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນ ມີເທວະດາຮູບກາຍຂະໜາດເທົ່ານິ້ວໂປ້ງ ສະຫວ່າງດັ່ງຟ້າຜ່າ ປາກົດຢູ່ຕາມອະວະຍະວະຂອງພຣະອົງ ແລະພຸ່ງອອກເປັນລິ້ນໄຟ—ເປັນນິມິດວ່າອຳນາດແຫ່ງສາກົນສະຖິດຢູ່ໃນພຣະອົງ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores Kṛṣṇa’s divine sovereignty: his mere presence and expression (loud laughter) signals irresistible power and the moral gravity of the coming conflict, reminding listeners that dharma is ultimately upheld by a higher cosmic order.
After speaking, Kṛṣṇa (Keśava/Śauri) laughs loudly; the narration frames this as an awe-inspiring, superhuman moment, foreshadowing the overwhelming divine force that will shape the war’s outcome.