Shloka 3
अदृश्यमानस्तान् पश्यन्नपश्यंश्न पुनः पुनः । शून्य: शून्येन मनसा प्रपतिष्यन् महीतलम्,वे अन्धकारसे आवृत होनेके कारण स्वयं स्वर्गवासियोंको नहीं दिखायी देते थे; परंतु वे उन्हें बार-बार देखते और कभी नहीं भी देख पाते थे। पृथ्वीपर गिरनेसे पहले शून्य-से होकर शून्य हृदयसे राजा यह चिन्ता करने लगे कि मैंने अपने मनसे किस धर्मदूषक अशुभ वस्तुका चिन्तन किया है, जिसके कारण मुझे अपने स्थानसे भ्रष्ट होना पड़ा है
adṛśyamānas tān paśyann apaśyaṁś ca punaḥ punaḥ | śūnyaḥ śūnyena manasā prapatiṣyan mahītalam ||
ນາຣະດະເວົ້າວ່າ: ແມ່ນແຕ່ຕົນເອງກໍບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ, ລາວກໍຈ້ອງເບິ່ງເທວະດາເຫຼົ່ານັ້ນ—ບາງຄັ້ງເຫັນ ບາງຄັ້ງບໍ່ເຫັນ—ຊໍ້າໆ. ເມື່ອກໍາລັງຈະຕົກລົງສູ່ແຜ່ນດິນ, ລາວກາຍເປັນຄວາມວ່າງເປົ່າພາຍໃນ, ຈິດໃຈມືດມົນຊາງ, ແລະເລີ່ມຄິດວ່າ: “ຂ້າໄດ້ຄິດອັນໃດທີ່ອັບມົງຄຸນ ແລະເປື້ອນເສຍທໍາມະໃນໃຈ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້າຕົກຈາກຖານະຂອງຕົນ?”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical causality and inner accountability: a fall from one’s rightful state is linked to inner impurity, prompting self-scrutiny about thoughts that corrupt dharma.
A figure (unseen) intermittently perceives the celestial beings and, as he is about to fall to earth, becomes mentally blank with shock and begins questioning what wrongful thought caused his loss of position.