Shloka 11
Śāṇḍilī–Suparṇa Saṃvāda
Conduct, Intention, and Restoration
शनै: स तु भवान् यातु ब्रह्म॒वध्यामनुस्मरन् । न दृश्यते रविस्तात न दिशो न च खं खग,तात गरुड़! तुमसे कहीं ब्रह्महत्या न हो जाय, इसका ध्यान रखते हुए धीरे-धीरे चलो। मुझे इस समय न तो सूर्य दिखायी देते हैं, न दिशाएँ सूझती हैं और न आकाश ही दृष्टिगोचर होता है
śanaiḥ sa tu bhavān yātu brahmavadhyām anusmaran | na dṛśyate ravis tāta na diśo na ca khaṃ khaga |
ກາລະວະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ເຈົ້າໄປຊ້າໆ ໂດຍລະນຶກເຖິງອັນຕະລາຍຈາກການຕົກບາບ “ພຣະຫມະຫັດຍາ” (ບາບຂ້າພຣາຫມັນ). ບັດນີ້ ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ບໍ່ເຫັນດວງອາທິດ, ບໍ່ຮູ້ທິດທາງ, ແມ່ນແຕ່ຟ້າກໍບໍ່ປາກົດ, ໂອ ນົກເອີຍ!»
गालव उवाच
Educational Q&A
Even in urgent or extraordinary circumstances, one must proceed with restraint and constant awareness of dharma—especially avoiding acts that incur grave sin such as brahma-hatyā.
Gālava addresses a bird (khaga), urging it to move slowly and carefully so that no brahma-hatyā is committed, while describing a disorienting condition in which the sun, directions, and even the sky are not visible.