Shloka 22
“वत्स गालव! अब मैं तुम्हें आज्ञा देता हूँ, तुम्हारी जहाँ इच्छा हो, जाओ।” उनके इस प्रकार आदेश देनेपर गालवने प्रसन्नता प्रकट करते हुए मधुर वाणीमें महातेजस्वी मुनिवर विश्वामित्रसे इस प्रकार पूछा--“भगवन्! मैं आपको गुरुदक्षिणाके रूपमें क्या दूँ? ।। दक्षिणाभिरुपेतं हि कर्म सिद्धयति मानद । दक्षिणानां हि दाता वै अपवर्गेण युज्यते
nārada uvāca | vatsa gālava! adhunāhaṃ tvām ājñāpayāmi—yatra te icchā, tatra gaccha | tasyaivam ājñā-dāne gālavaḥ praharṣaṃ prakāśayan madhurayā vācā mahātejasvinaṃ munivaraṃ viśvāmitram idaṃ papraccha—“bhagavan! gurudakṣiṇā-rūpeṇa kiṃ te dadāmi? dakṣiṇābhir upetaṃ hi karma sidhyati, mānada; dakṣiṇānāṃ hi dātā vai apavargeṇa yujyate.”
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ລູກກາລະວະເອີຍ, ບັດນີ້ຂ້າໃຫ້ອະນຸຍາດແກ່ເຈົ້າ—ຈົ່ງໄປຕາມໃຈປາດຖະໜາ»។ ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດດັ່ງນັ້ນ ກາລະວະ ກໍສະແດງຄວາມຍິນດີ ແລະເວົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອ່ອນໂຍນຕໍ່ມຸນີຜູ້ມີຣັດສະມີ ວິສະວາມິດຕະ ວ່າ: «ທ່ານຜູ້ເຄົາລົບ, ຂ້າຄວນຖວາຍຫຍັງເປັນຄ່າຄູ (guru-dakṣiṇā)? ເພາະການງານຍ່ອມສໍາເລັດເມື່ອມີທານອັນສົມຄວນປະກອບຄູ່, ໂອ ຜູ້ປະທານເກຍດ; ແລະຜູ້ໃຫ້ທານນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າຍ່ອມຜູກພັນກັບຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (apavarga).»
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes the ethical principle that one should honor learning and sacred undertakings through appropriate giving (dakṣiṇā). Such generosity is portrayed not merely as social courtesy but as spiritually efficacious—supporting the success of righteous action and orienting the giver toward apavarga (liberation).
After being granted permission to depart, Gālava respectfully approaches the powerful sage Viśvāmitra and asks what he should offer as gurudakṣiṇā. He frames his request with a maxim: actions succeed when accompanied by a proper gift, and the giver gains spiritual merit leading toward liberation.