कदर्थीकृत्य तद् वाक्यमृषे: कण्वस्य दुर्मति: । ऊरुं गजकराकारं ताडयन्निदमब्रवीत्,उस दुर्बुद्धिने कण्व मुनिके वचनोंकी अवहेलना करके हाथीकी सूँड़के समान चढ़ाव- उतारवाली अपनी मोटी जाँघपर हाथ पीटकर इस प्रकार कहा--
kadarthīkṛtya tad vākyam ṛṣeḥ kaṇvasya durmatiḥ | ūruṁ gajakarākāraṁ tāḍayann idam abravīt |
ໄວສັມປາຍະນະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຫຍາບຄາຍດູຖູກຄໍາຂອງລະສີກັນວະແລ້ວ ຄົນໃຈຊົ່ວນັ້ນໄດ້ຕີຂາອ່ອນອັນໜາຂອງຕົນ—ຮູບຮ່າງຄ້າຍງວງຊ້າງ—ແລ້ວເວົ້າດັ່ງນີ້. ບົດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຈົ່ງໃຈດູຖູກຄໍາຕັກເຕືອນຂອງຜູ້ຖືຕະປະ ແລະທ່າທີອວດອ້າງກ້າຮານ ທີ່ປະຕິເສດຄວາມສຳລວມແລະທຳມະ.
वैशम्पायन उवाच
Contempt for a sage’s counsel signals moral decline: rejecting disciplined guidance and displaying boastful aggression are markers of adharma that lead to harmful consequences.
The narrator describes an evil-minded figure who dismisses Ṛṣi Kaṇva’s words, theatrically slaps his own heavy thigh, and then begins to speak—an action that conveys intimidation, pride, and defiance of righteous admonition.