Shloka 34
वृत्रासुरके छिद्रकी (उसे मारनेके अवसरकी) खोज करते हुए देवराज इन्द्र सदा उद्विग्न रहते थे। एक दिन उन्होंने समुद्रके तटपर उस महान् असुरको देखा ।। संध्याकाल उपावृत्ते मुहूर्ते चातिदारुणे । ततः संचिन्त्य भगवान् वरदानं महात्मन:,उस समय अत्यन्त दारुण संध्याकालका मुहूर्त उपस्थित था। भगवान् इन्द्रने परमात्मा श्रीविष्णुके वरदानका विचार करके सोचा--'यह भयंकर संध्या उपस्थित है, इस समय न रात है, न दिन है, अतः अभी इस वृत्रासुरका अवश्य वध कर देना चाहिये; क्योंकि यह मेरा सर्वस्व हर लेनेवाला शत्रु है। यदि इस महाबली, महाकाय और महान् असुर वृत्रको धोखा देकर मैं अभी नहीं मार डालता हूँ, तो मेरा भला न होगा'
saṃdhyākāla upāvṛtte muhūrte cātidāruṇe | tataḥ saṃcintya bhagavān varadānaṃ mahātmanaḥ ||
ອິນທຣາ ພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະ ຜູ້ຄົ້ນຫາຊ່ອງໂຫວ່ເພື່ອປະຫານວຶຕຣາສຸຣະ ຢູ່ໃນຄວາມຫວັ່ນໄຫວເສມອ. ມື້ໜຶ່ງ ທີ່ຝັ່ງທະເລ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນອະສຸຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ. ເມື່ອຍາມສົນທະຍາອັນນ່າສະພຶງກົວມາຮອດ ພຣະອົງໄດ້ຄິດຖຶງພອນທີ່ພຣະວິສນຸຜູ້ໃຈກວ້າງປະທານໄວ້ ແລະເຫັນວ່າ ຂະນະນີ້ບໍ່ແມ່ນຄືນ ແລະບໍ່ແມ່ນກາງວັນ ຈຶ່ງເປັນຈຸດຕໍ່ທີ່ພອນນັ້ນຊີ້ນຳ. ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດສິນໃຈຈະລົງມືທັນທີ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍກົນລະຍຸດ ເພາະວຶຕຣະຄຸກຄາມຈະຍຶດເອົາທຸກສິ່ງທີ່ຄ້ຳຈຸນອຳນາດ ແລະຄວາມປອດໄພຂອງພຣະອົງ.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how moral choices in conflict can hinge on technicalities and timing: Indra seeks to fulfill the letter of a divine boon (neither day nor night) to defeat a dangerous enemy, raising ethical tension between righteous protection and the use of deception.
Indra, searching for a way to kill Vṛtrāsura, sees a dreadful twilight moment and recalls Viṣṇu’s boon. He decides that this in-between time is the decisive opening to slay Vṛtra immediately, before the asura can cause further ruin.