Shloka 30
Vṛtra’s Cosmic Threat, Viṣṇu’s Upāya, and the Conditional Vulnerability
Udyoga-parva 10
वध्यो भवेयं विप्रेन्द्रा: शक्रस्य सह दैवतै: । एवं मे रोचते सन्धि: शक्रेण सह नित्यदा,“विप्रवरो! मैं देवताओंसहित इन्द्रके द्वारा न सूखी वस्तुसे; न गीली वस्तुसे; न पत्थरसे, न लकड़ीसे; न शस्त्रसे, न अस्त्रसे; न दिनमें और न रातमें ही मारा जाऊँ। इस शर्तपर देवेन्द्रके साथ सदाके लिये मेरी संधि हो तो मैं उसे पसंद करता हूँ”
vadhyo bhaveyaṁ viprendrāḥ śakrasya saha daivataiḥ | evaṁ me rocate sandhiḥ śakreṇa saha nityadā ||
ຊະລະຍະ ກ່າວວ່າ: «ທ່ານພຣາຫມະນຜູ້ສູງສຸດເອີຍ, ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ອິນທຣະພ້ອມເທວະທັງຫຼາຍຈະຂ້າໄດ້—ແຕ່ຈະເປັນໄປຕາມເງື່ອນໄຂນີ້ເທົ່ານັ້ນ: ບໍ່ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຂ້າດ້ວຍສິ່ງແຫ້ງ ຫຼືສິ່ງຊຸ່ມ; ບໍ່ດ້ວຍຫີນ ຫຼືໄມ້; ບໍ່ດ້ວຍອາວຸດຖືມື ຫຼືອາວຸດຂວ້າງ; ບໍ່ໃນກາງວັນ ແລະບໍ່ໃນກາງຄືນ. ຖ້າເປັນເຊັ່ນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຍອມຮັບສັນຕິສັນຍາອັນຖາວອນກັບອິນທຣະ»។
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how alliances and protections can be framed through carefully worded conditions; ethically, it warns that seeking invulnerability through loopholes may still leave one exposed to unforeseen forms of harm, underscoring the limits of control in the face of destiny and moral consequence.
Śalya addresses a brahmin and expresses willingness to enter a lasting pact with Indra, but only if his death is constrained by specific exclusions (not by dry/wet things, stone/wood, weapons/missiles, and not by day/night), reflecting a negotiated “boon-like” condition attached to a treaty.