राजन! भरतश्रेष्ठ! हरिवंशपर्वमें भी प्रत्येक पारणके समय ब्राह्मणोंको यथावत् रूपसे खीर भोजन कराये ।।
rājan bharataśreṣṭha harivaṁśaparvaṇi api pratyeka-pāraṇa-kāle brāhmaṇān yathāvat kṣīra-bhojanaṁ bhojayet. samāpya sarvāḥ prayataḥ saṁhitāḥ śāstra-kovidaḥ śubhe deśe niveśya atha kṣaumavastrābhisaṁvṛtāḥ.
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ປະເສີດສຸດໃນວົງພາຣະຕະ! ໃນພາກຮະຣິວັມສະ ດ້ວຍນັ້ນ ໃນເວລາສິ້ນສຸດການສວດອ່ານແຕ່ລະຄັ້ງ ຄວນເລີ້ຍງພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍດ້ວຍເຂົ້ານົມຫວານ (ຂີຣ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ. ເມື່ອສຳເລັດສັງຫິຕາທີ່ຮວບຮວມໄວ້ທັງໝົດດ້ວຍຄວາມພາກພຽນແລ້ວ, ຜູ້ຮູ້ຊຳນານໃນຄຳພີຄວນຫໍ່ມັນໄວ້ດ້ວຍຜ້າລະອຽດ/ຜ້າໄໝ ແລະນຳໄປວາງໃນສະຖານທີ່ມົງຄຸນ. ຈາກນັ້ນ ຊຳລະກາຍດ້ວຍການອາບນ້ຳແລະອື່ນໆ, ນຸ່ງຜ້າຂາວ, ສວມພວງດອກໄມ້ ແລະເຄື່ອງປະດັບ, ແລ້ວບູຊາຊຸດຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນແຍກເປັນສ່ວນໆຢ່າງຖືກພິທີ ດ້ວຍຈັນທະນ໌, ພວງດອກໄມ້ ແລະເຄື່ອງຖວາຍອື່ນໆ—ຮັກສາໃຈໃຫ້ແນ່ວແນ່ແລະບໍລິສຸດ—ພ້ອມຖວາຍອາຫານດີເລີດ, ເຄື່ອງດື່ມ, ພວງມາລາ ແລະຂອງຂວັນອື່ນໆທີ່ນ່າພໍໃຈ».
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches dharmic completion of sacred study: conclude recitation with generosity (feeding Brāhmaṇas), preserve the text respectfully (wrapping and placing manuscripts in an auspicious place), and perform worship with personal purity and mental concentration—treating scripture as a sacred trust.
In Vaiśampāyana’s instruction to the king, the focus shifts to proper observances connected with the Mahābhārata/Harivaṁśa textual tradition: how to mark the end of recitations, honour learned guests, and ritually venerate and safeguard the completed saṁhitā-manuscripts with offerings and disciplined conduct.