Shloka 103
शृणोति श्रावयेद् वापि सततं चैव यो नर: । सर्वपापविनिर्मुक्तो वैष्णवं पदमाप्तनुयात्,जो मनुष्य सदा महाभारतको सुनता अथवा सुनाता रहता है वह सब पापोंसे मुक्त होकर भगवान् विष्णुके धामको जाता है
śṛṇoti śrāvayed vāpi satataṃ caiva yo naraḥ | sarvapāpavinirmukto vaiṣṇavaṃ padam āpnoti ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດຟັງມະຫາພາຣະຕະຢູ່ເປັນນິດ ຫຼືເຮັດໃຫ້ມີການສວດ/ອ່ານໃຫ້ຜູ້ອື່ນຟັງຢູ່ເປັນນິດ ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄດ້ບັນລຸພະທີ່ສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸ. ຄຳກ່າວນີ້ຊີ້ວ່າ ການຄົງຢູ່ກັບເລື່ອງລາວອັນສັກສິດຢ່າງສະເໝີເປັນວິໄນທາງຈິດທຳ: ການຟັງ ແລະການສືບທອດປະເພນີທີ່ບັນຈຸທຳມະ ຊຳລະພຶດຕິກຳ ແລະນຳໄປສູ່ຄວາມເຊື່ອມສັດທາ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Regularly listening to, or facilitating the recitation of, the Mahābhārata is presented as a devotional and ethical practice that purifies one from sin and leads toward the highest spiritual goal—attainment of Viṣṇu’s supreme abode.
In the closing, fruit-of-listening (phalaśruti) style passage of the Svargārohaṇa section, Vaiśampāyana states the spiritual benefit of engaging with the epic through hearing or recitation, emphasizing its power to cleanse and elevate the listener/reciter.