Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 101
अलड्कार प्रदद्याच्च पाण्योर्वे भरतर्षभ । कर्णस्याभरणं दद्याद् धनं चैव विशेषत:,भरतश्रेष्ठ! इसके सिवा कथावाचकके लिये दोनों हाथोंके कड़े, कानोंके कुण्डल और विशेषत: धन प्रदान करे
alaṅkārān pradadyāc ca pāṇyor vai bharatarṣabha | karṇasyābharaṇaṁ dadyād dhanaṁ caiva viśeṣataḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ກ້າແຫ່ງວົງພັນບາຣະຕະ, ຄວນຖວາຍເຄື່ອງປະດັບສຳລັບມື—ກຳໄລ ຫຼື ປອກແຂນ. ຄວນໃຫ້ເຄື່ອງປະດັບຫູດ້ວຍ, ແລະເຫນືອສິ່ງອື່ນໃດ ຄວນໃຫ້ຊັບສິນ.” ຄຳກ່າວນີ້ຍົກການໃຫ້ແກ່ຜູ້ເລົ່າ/ຜູ້ສວດເປັນການກະທຳທາງທຳມະ: ບໍ່ແມ່ນແຕ່ສັນລະເສີນດ້ວຍຄຳເວົ້າ ແຕ່ຕ້ອງເຄົາລົບດ້ວຍຂອງຂວັນທີ່ຈັບຕ້ອງໄດ້ ໂດຍເນັ້ນການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານຊັບສິນເປັນພິເສດ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dharmic generosity: honoring sacred narration and its transmitter through appropriate gifts—ornaments and, most importantly, financial support—so that the act of recitation and teaching is sustained and respected.
Vaiśampāyana continues prescribing what should be given as gifts (dakṣiṇā) in the context of honoring a reciter/storyteller: hand-ornaments, an ear-ornament, and especially wealth.