Shloka 22
स्वर्गे दुर्योधनदर्शनम् | Duryodhana Seen in Heaven
Triviṣṭapa
ये ते वीरा महात्मानो भ्रातरो मे महाव्रता: । सत्यप्रतिज्ञा लोकस्य शूरा वै सत्यवादिन:
ye te vīrā mahātmāno bhrātaro me mahāvratāḥ | satyapratijñā lokasya śūrā vai satyavādinaḥ ||
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ວີຣະຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ—ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າ—ເປັນຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ຖືວຣະຕະໃຫຍ່ ສັດຈະປະຕິຍານ ໂດດເດັ່ນໃນໂລກດ້ວຍການຮັກສາຄຳສັນຍາ ກ້າຫານ ແລະ ເວົ້າຄວາມຈິງ. ຖ້າດຸຣະໂຢທະນະຜູ້ບາບ—ຜູ້ບໍ່ຮູ້ແມ່ນແຕ່ຊື່ຂອງທຳ, ຜູ້ຫັກຫຼັງມິດດີທັງປວງໃນແຜ່ນດິນຕະຫຼອດຊີວິດ, ຜູ້ທີ່ເພາະຄວາມອາຄາດຂອງເຂົາ ໂລກທັງໝົດພ້ອມມ້າ ຊ້າງ ແລະ ມະນຸດ ຈຶ່ງພິນາດ, ແລະ ດ້ວຍຄວາມໂກດແຫ່ງການຕອບແທນ ພວກເຮົາກໍຖືກເຜົາ—ໄດ້ບັນລຸໂລກວີຣະຊົນອັນອະມະຕະນີ້, ແລ້ວພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າໃນຍາມນີ້ ໄດ້ບັນລຸໂລກໃດ? ຂ້າປາດຖະນາຈະເຫັນເຂົາເຈົ້າ. ແລະ ຂ້າຍັງປາດຖະນາຈະພົບມະຫາອາດຕະມະ ກັນນະ ບຸດຂອງກຸນຕີ ຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນສັດຈະ».
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds satya (truth) and pratijñā (kept vows) as defining virtues of the righteous, while raising a moral problem: if even a grievous wrongdoer can reach a heroic realm, then the truly vow-steadfast and truth-speaking must surely attain an even higher state—prompting reflection on karma, merit, and the complexity of dharma.
In Svargārohaṇa, the speaker (through Vaiśaṃpāyana’s narration) voices astonishment that Duryodhana appears to have reached an eternal heroic world. He then asks where his own brothers are and expresses a desire to see them, adding that he wishes to meet Karṇa, Kuntī’s son, in that realm.