Shloka 2
स्त्रीपर्व — गान्धारीभीमसेनसंवादः
Strī-parva — Gāndhārī–Bhīmasena Dialogue on Wartime Conduct
ततो ज्ञात्वा हतामित्र॑ युधिष्ठिरमुपागतम् । गान्धारी पुत्रशोकार्ता शप्तुमैच्छदनिन्दिता,पुत्रशोकसे पीड़ित हुई, गान्धारीको जब यह मालूम हुआ कि युधिष्छिर अपने शत्रुओंका संहार करके मेरे पास आये हैं, तब उन सती-साध्वी देवीने उन्हें शाप देनेकी इच्छा की
tato jñātvā hatāmitraṁ yudhiṣṭhiram upāgatam | gāndhārī putraśokārtā śaptum aicchad aninditā ||
ແລ້ວຕໍ່ມາ ເມື່ອຄານທາຣີ ຜູ້ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າເພາະລູກຊາຍຂອງນາງ ຮູ້ວ່າ ຢຸທິສຖິຣະ ໄດ້ມາຮອດ ຫຼັງຈາກປະຫານສັດຕູແລ້ວ ນາງ—ແມ່ນຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ—ກໍເກີດຄວາມປາຖະໜາຈະສາບແຊ່ງເຂົາ. ຂໍ້ຄຳນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງຄວາມໂສກຂອງແມ່ທີ່ທົນບໍ່ໄດ້ ແລະຜົນຕາມທາງທຳມະຂອງສົງຄາມທີ່ອ້າງວ່າເພື່ອຄວາມຊອບທຳ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when actions are undertaken under the banner of dharma, the human cost of violence persists; grief can drive even the virtuous toward retributive speech (a curse), highlighting the need to reckon ethically with consequences beyond victory.
After the war, Yudhiṣṭhira approaches; Gāndhārī learns he has destroyed his enemies (her sons’ side) and, consumed by sorrow for her sons, she forms the intention to curse him.