Shloka 22
Kṣātra-dharma in Campaign and Battle: Protection, Purification, and the Ideal Warrior’s End (क्षात्रधर्मः—अभियानयुद्धे रक्षणदानशुद्धिः)
त॑ं इन्यु: काष्ठलोषछ्ैर्वा दहेयुर्वां कटाग्निना । पशुवन्मारयेयुर्वा क्षत्रिया ये स्युरीदृशा:
taṁ inyuḥ kāṣṭhaloṣṭhair vā daheyuḥ vā kaṭāgninā | paśuvan mārayeyur vā kṣatriyā ye syur īdṛśāḥ |
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຄົນແບບນັ້ນຄວນຖືກລົງໂທດ: ບັນດາກະສັດຕຣິຍະຜູ້ຮ່ວມຮົບຄວນຕີດ້ວຍຄ້ອນຫຼືກ້ອນດິນ, ຫຼືເຜົາໃນໄຟກອງຟາງ, ຫຼືຂ້າເຂົາເຫມືອນສັດ. ສຳລັບຄົນທີ່ປະຖິ້ມຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະຫາແຕ່ຮອດຊີວິດຕົນ—ເທວະທັງຫຼາຍ ມີພະອິນທຣາເປັນຜູ້ນຳ ຖືວ່າເປັນລາງຮ້າຍ. ຄວາມໝາຍທາງທຳຄື: ທຳຂອງນັກຮົບແມ່ນຄວາມສັດຊື່ ແລະການປົກປ້ອງສະຫາຍ; ຄວາມຂີ້ຂວັນທີ່ສະຫຼະຄົນອື່ນເພື່ອຮອດຊີວິດຕົນ ແມ່ນການລະເມີດທຳຂອງກະສັດຕຣິຍະຢ່າງໜັກ».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A Kṣatriya must not abandon companions or dependents to save himself; such self-preserving cowardice violates kṣatriya-dharma and is condemned both socially (by fellow warriors) and religiously (as inauspicious in the eyes of the gods).
Bhīṣma, in his instruction on dharma, describes harsh punitive measures that fellow Kṣatriyas may impose on a coward who deserts allies—striking, burning, or killing—underscoring the seriousness of betrayal and fear-driven desertion in the warrior code.