Shloka 29
राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
यश्चामात्यान् मानयित्वा यथार्थ मन्त्रे च युद्धे च नृपो नियुञ्ज्यात् | विवर्धते तस्य राष्ट्र नृपस्य भूडुक्ते महीं चाप्यखिलां चिराय
yaścāmātyān mānayitvā yathārtha mantre ca yuddhe ca nṛpo niyuñjyāt | vivardhate tasya rāṣṭraṁ nṛpasya bhūṅkte mahīṁ cāpyakhilāṁ cirāya ||
ອຸຕັດຖະຍະ ກ່າວວ່າ: ກະສັດຜູ້ໃຫ້ກຽດແກ່ອຳມາດຂອງຕົນຢ່າງສົມຄວນ ແລະຕາມຄວາມເປັນຈິງ ແລ້ວແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເຮັດໜ້າທີ່ທີ່ເໝາະສົມ ທັງໃນການປຶກສາ ແລະໃນສົງຄາມ ຈະເຫັນອານາຈັກຂອງຕົນເຈີຣິນຮຸ່ງເຮືອງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຜູ້ປົກຄອງແບບນີ້ຍ່ອມໄດ້ຄອງອຳນາດເຫນືອແຜ່ນດິນທັງປວງເປັນເວລາຍາວນານ ເພາະການປົກຄອງທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເຄົາລົບ ຄວາມສາມາດ ແລະການຈັດວາງທີ່ຖືກຕ້ອງ ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະການຂະຫຍາຍຕົວອັນຍືນຍາວ.
उतथ्य उवाच
Educational Q&A
A king’s prosperity depends on respecting competent ministers and assigning them appropriately to counsel and warfare; right honor and right delegation produce lasting political stability and expansion.
In the Shanti Parva’s instruction on राजधर्म (royal duty), Utatthya teaches principles of effective rulership, emphasizing the ethical and practical necessity of valuing ministers and using them properly in policy and military matters.