Shloka 11
राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
जब राजा प्रमाद करने लगता है, तब उसकी स्त्री, पुत्र, बान्धव तथा सुहृद् सब मिलकर शोक करते हैं ।। हस्तिनो<श्वाश्न गावश्चाप्युष्टा श्वतरगर्द भा: । अधर्मभूते नृपतौ सर्वे सीदन्ति जन्तवः,राजाके पापपरायण हो जानेपर उसके हाथी, घोड़े, गौ, ऊँट, खच्चर और गदहे आदि सभी पशु दुःख पाते हैं
hastino ’śvāś ca gāvaś cāpy uṣṭrāḥ śvataragardabhāḥ | adharmabhūte nṛpatau sarve sīdanti jantavaḥ ||
ອຸຕັດຖະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກະສັດຕັ້ງຢູ່ໃນອະທຳ, ຄວາມເສຍຫາຍບໍ່ໄດ້ຢຸດຢູ່ແຕ່ໃນວັງ. ແມ່ນແຕ່ສັດໃນແຜ່ນດິນ—ຊ້າງ, ມ້າ, ງົວ, ອູດ, ລໍ້ມ້າ (ລາຜະສົມ), ແລະ ລາ—ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກ; ເພາະໃຕ້ການປົກຄອງຂອງກະສັດຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍອະທຳ, ສັດທັງປວງລ້ວນຊຸມຊົນທຸກທໍລະມານ.
उतथ्य उवाच
Educational Q&A
A ruler’s adharma harms the entire ecosystem of the kingdom: governance is a moral force whose effects reach beyond humans to all living beings, including animals dependent on the state’s order and care.
In the Shanti Parva’s discourse on rājadharma, Utathya warns that when a king becomes unrighteous, widespread suffering follows—symbolized by the distress of royal and agrarian animals (elephants, horses, cattle, and beasts of burden), implying collapse of prosperity and protection.